Resulullah devrinde, dað baþýnda bir çoban,
Kýrda, koyunlarýný otlattýðý bir zaman,

Bir kurt, gelip kaçýrdý koyunlardan birini.
Çoban, takib ederek buldu kurdun yerini.

Ve kurtardý koyunu, o kurdun pençesinden.
Lakin kurt dile gelip, seslendi ki peþinden:

(Ey çoban, o koyunu niçin benden alýrsýn?
Rýzka mani olmaya Allah'tan korkmaz mýsýn?)

Çoban bunu duyunca, pek çok hayret eyledi.
(Ne garip, insan gibi konuþan bir kurt) dedi.

Kurt dedi ki: (Sen buna garip dersin ve lakin,
Bundan daha gariptir halbuki senin halin.

Zira sen, koyunlarýn tanýrsýn herbirini.
Ve lakin tanýmazsýn kendi Peygamberini.

Onunla aranýzda, sadece bir vadi var.
Haydi git, sen de ona tâbi ol, etme inkâr.)

Dedi: (Kime emanet edeyim koyunlarý?)
Kurt dedi: (Ben beklerim, sen düþünme onlarý.)

Çoban, koyunlarýný kurda edip emanet,
Resulün huzuruna vasýl oldu nihayet.

Resulullah, görünce çobanýn geldiðini,
Buyurdu: (Haydi anlat kurdun hikayesini.)

Çoban, hayret içinde (Peki) dedi ve hemen,
Anlattý o Resule hadiseyi tamamen.

Ve þehadet getirip o Resulün yanýnda,
Ýman edip, Eshabdan oluverdi anýnda.

Bir gün de, Eshabiyle otururken o Server,
Huzuruna, bir köylü çýkageldi bu sefer.

Elinde kertenkele tutuyordu o hatta.
O hayvaný gösterip, Server-i kâinata,

Dedi: (Þu kertenkele tasdik ederse seni,
Ben de tasdik ederim senin nübüvvetini.)

O Server hitab edip, sordu ki o hayvana:
(Kime kulluk edersin ey mahluk, söyle bana?)

Hayvan dile gelerek, dedi: (Ey Peygamberim!
Allahü teâlâya ancak kulluk ederim.)

Resulullah buyurdu: (Peki ey kertenkele!
Benim kim olduðumu, açýkça beyan eyle.)

Hayvan, fasih lisanla dedi: (Ya Resulallah!
Sen, Allah'ýn kulu ve Peygamberisin vallah.

Mahlukatýn içinde, en þerefli kiþisin.
Cihanýn efendisi, Hüdâ’nýn Habibisin.)

Köylü, kertenkeleden duyunca bu sözleri,
Þaþkýn bir vaziyette oturdu diz üzeri.

Kelime-i þehadet getirip en sonunda,
Girdi Ýslam dinine, Resulün huzurunda.

Dedi: (Can-ü gönülden iman ettim ben dahi.
Sen Allah'ýn kulu ve Resulüsün vallahi.)