Bir yahudi âlimi ve bir de oðlu vardý.
Güzel yüzlü çocuðun (Habbab)tý hem de adý.

Bir gün bu, babasýnýn odasýna girince,
Gizli bir sandýk görüp, meraklandý iyice.

Üstelik kilitliydi, açýnca onu hemen,
Odaya nur fýþkýrdý o sandýðýn içinden.

Çok büyük hayret verdi bu hadise Habbab'a.
Düþündü: Bu gördüðüm, bir rüya mý acaba?

Daha sonra sandýkta, sayfalar gördü birden.
O nur, fýþkýrýyordu üstteki sahifeden.

Onda yazýlýydý ki: (Resulullah Muhammed,
Allah'ýn Habibi ve Peygamberidir elbet.

Onun kitabý, Kur'an, Ýslam’dýr dini ise.
Ne mutlu Onu görüp, iman eden kimseye.)

Habbab bunu okuyup, Resule oldu aþýk.
Onun için yanmaya baþladý kalbi artýk.

O, kendi kendisine þöyle diyordu ki hep:
(Ey Allah'ýn Habibi, nerdesin þimdi acep?)

Aðlamaya baþladý sonra da birdenbire.
Ve kendinden geçerek, bayýlýp düþtü yere.

Bir nice zaman sonra, kendine geldi lakin.
Babasý onu görüp, sordu ki: (Ne bu halin?)

Dedi ki: (Babacýðým, ben, son Peygamber olan,
Hazret-i Muhammed'e oldum aþýk ve hayran.)

Vurulmuþa dönmüþtü babasý birdenbire.
Onu dövüp, hapsetti karanlýk, dar bir yere.

Habbab ise orada, hep dua ediyordu.
(Ya rabbi, Habibini bana göster) diyordu.

O esnada gaibten, duydu þöyle bir nida:
(Ey Habbab, Resulullah þimdi bu yakýnlarda.

Eðer Onu görmeyi çok arzu ediyorsan,
Þu yöne doðru yürü, baþka yere sapmadan.)

Habbab bunu duyunca, kapýldý bir sevince.
Çýkýp, o yöne doðru yol katetti bir nice.

Ýlahi iradeyle o yöne gidiyordu.
Sanki Resulullaha doðru çekiliyordu.

Nihayet Medine’ye geldi o ayný günde.
Yorulmuþtu, oturdu bir kapýnýn önünde.

Ev sahibi, Habbab'ý gördü ve sordu hemen:
(Sen kimsin, nerden geldin, üzgünsün acep neden?)

Dedi ki: (Nasýl geldim, ben dahi bilmiyorum.
Lakin son Peygamberin izini arýyorum.)

Anladý o sahabi Habbab'ýn bu halini.
Dedi: (Ben biliyorum Allah'ýn Habibini.)

Ve götürdü Habbab'ý Resulün huzuruna.
Kavuþtu en nihayet bir aþýk, maþukuna.

Nasýl þükredecekti, onu bilemiyordu.
Gözlerinden sel gibi göz yaþý iniyordu.

Nihayet çok sevdiði Resulün huzurunda,
Ýmanla þereflenip, Eshabdan oldu o da.