Eshabýn, o Resule öyleydi ki sevgisi,
Yoktu hiç bu dünyada, bunun bir nümunesi.

Nitekim o Serverin mübarek huzuruna,
Bir sahabi gelerek, arz etti þöyle Ona:

Dedi: (Ya Resulallah, yeminle söylüyorum.
Seni, kendi nefsimden daha çok seviyorum.

Bu dünyada canýmdan, malým ve evladýmdan,
Daha çok seviyorum, seni her varlýðýmdan.

Senin nurlu yüzünü, hep göreyim diyorum.
Cemalini görmeden rahat edemiyorum.

Ýdare etsem dahi dünyada böyle, ancak,
Ahirete gidince, bu iþ nasýl olacak?

Çünkü sen, Cennette ve Peygamberlere mahsus,
Yüksek derecelerde bulunursun ba-husus.

O zaman seni görmek, hiç mümkün olmaz asla.
Ben bunu düþünerek, üzülürüm pek fazla.)

O böyle arz ederken, mahzun idi begayet.
O an Resulullaha nazil oldu bir âyet.

Þöyle buyuruldu ki mealen: (Ey Habibim!
Allah ve Resulüne tam tâbi olsa her kim,

Cennette Peygamberler, sýddýklar ve þehidler,
Ve salih kimselerle bulunur o kiþiler.)

Resulullah hemence, çaðýrdý o kimseyi.
Okuyup kendisine, bildirdi bu müjdeyi.

Yine Resulullahýn meclisinde bir zaman,
Hep Ona bakýyordu, bir sahabi durmadan.

Resul bunu fark edip, sordu o sahabiye:
(Hiç durmadan yüzüme bakarsýn, acep niye?)

Dedi ki: (Feda olsun yoluna anam babam.
Ben senin cemaline bakmadan hiç duramam.

Senin güzel yüzünü çok göreyim ki bu gün,
Zira bu, ahirette hiç olmaz belki mümkün.

Çünkü Peygamberlerle olursun sen o zaman.
Seni görmek, o vakit olmaz kolay ve asan.)

Buyurdu ki: (Kim kimi severse bugün eðer,
Cennette, hep birlikte olurlar o kimseler.)

Tek arzularý vardý Sahabenin velhasýl.
O da, Resulullahý sevindirmekti asýl.

En ufak bir üzüntü gelmesin Ona diye,
Hazýrdý her birisi, canlarýný vermeye.

Hazret-i Ebu Bekir bir gün Resule gelip,
Dedi: (Ya Resulallah, amcanýz Ebu Talip,

Eðer iman etseydi, çok olurdu sevincim.
Öyle ki, sevinmezdim o kadar babam için.

Þundan ki, senin amcan gelse idi imana,
Daha çok sevinirdin sen onun imanýna.

Senin sevindiðine, seviniriz biz dahi.
Bizlere, bundan büyük mutluluk yok vallahi.)