Peygamber efendimiz, ileride olacak,
Þeyleri bildirirdi bir mucize olarak.

Sahabe-i kiramdan Huzeyfe hazretleri,
Der ki: (Hak teâlânýn Sevgili Peygamberi,

Tâ kýyamete kadar her ne olacak ise,
Hepsini, teker teker haber verdi hep bize.)

Ve hatta kýyametin çok alametlerinden,
Bildirdi herbirini, henüz vefat etmeden.

Kendi ehl-i beytinin baþlarýna gelecek,
Musibetleri dahi, haber verdi tek be tek.

Hazret-i Ali için: (Tam namaz kýldýrýrken.)
Hazret-i Osman için, yine (Kur'an okurken.)

(Þehid olacaksýnýz) diye buyurdular ki,
Bildirdiði bu þeyler, aynýyle oldu vaki.

Yine dört sahabiye buyurdu ki bir sefer:
(En sona kalanýnýz, yanarak vefat eder.)

Üçü vefat eyleyip, geriye biri kaldý.
Semüre bin Cündeb’di o sahabinin adý.

Soðuk bir kýþ gününde, bu zat, ýsýnmak için,
Ýyice sokulmuþtu yanýna bir ateþin.

Bu mübarek sahabi, bir ara tutuþarak,
Bildirildiði gibi vefat etti yanarak.

Yine Uhud harbinde Hanzala hazretleri,
Sýrtýndan mýzraklanýp, düþtü yüzü üzeri.

Kaný, sýcak kumlara akarken bu büyük zat,
Þehadet þerbetini içerek etti vefat.

O Server buyurdu ki bu sahabi hakkýnda:
(Hanzala'yý gördüm ben, yerle gök arasýnda.

Vardý hem etrafýnda çok sayýda melekler.
Onu, Cennet suyuyla gördüm ki gasl ederler.)

Bir baþka sahabi de, dedi: (Gördüm ben dahi,
Hanzala'nýn baþýndan su damlardý vallahi.)

Resulün emri ile, hanýmýna geldiler.
(Bu hususta bildiðin bir þey var mý?) dediler.

Dedi: (Uhud cengine vardý ki yalnýz bir gün,
Biz onunla evlenip, o gece yaptýk düðün.

Lakin düðün gecesi, o baþka âlemdeydi.
Ertesi gün olacak cengin hayalindeydi.

Eðer þehid olursam, ne büyük bir saadet
Diye düþündüðünden, heyecanlýydý gayet.

Lakin cenge vaktinde yetiþemezsem diye,
Kapýldý sabahleyin büyük bir endiþeye.

Kýlýcýný kaparak, acele çýktý evden.
Ve lakin gusletmeyi unuttu aceleden.

Yine ben görmüþtüm ki, o gece þu rüyayý:
Melekler, gökyüzüne çektiler Hanzala’yý.

Uyanýp, o rüyayý ettim ki þöyle tabir:
(Hanzala þehid olup, ruhu göðe yükselir.)