Ebu Said-i Ebül Hayr hazretleri “rahmetullahi teâlâ aleyh” devrinde Hasen Müeddeb adında, ticaretle uÄŸraÅŸan bir kimse vardı.

Bu kimsenin yolun bu büyük Veli’nin memleketine düÅŸtü bir gün.
Ä°smini duymuÅŸtu.

Merak edip gitti ziyaretine.
Aslında Evliyaya inanmazdı.
Nasıl bir kimse diye merak ediyordu sadece.

Gidip talebesi arasında oturdu.
Bir ara kapıya fakir biri gelip;
- Bana bir elbise verin, diye yalvardı.

Zengin tüccar, ona kıymetli bir elbise vermeye niyetlendi.
Sonra vazgeçti.

Bu, bana hediyedir

Zira; “Bu, bana hediyedir. Hem de kıymetli olup, on altın deÄŸerindedir” diye düÅŸünmüÅŸtü.

O esnada talebeden biri;
- İlham nasıl bir şey? diye sordu.

Büyük Veli cevaben;
- Biraz önce, Hak teâlâ, bir kula, bir elbise hususunda, ilham etti. O ise; Bu bana hediyedir. Üstelik de çok kıymetli olup on altın deÄŸerindedir diye düÅŸünerek vermekten vazgeçti, buyurdu.

Tüccar bunu iÅŸitince kalbi deÄŸiÅŸti.
O elbiseyi fakire verdi hemen.

Çile çekmek ilaçtır

Bir gün de sohbetinde;
- Ä°slamiyet fedakârlık ister. Çile ister, buyurdu. Ancak böyle olgunlaşır insan.
- Ama hiç kimse çile çekmek istemiyor efendim, dediler.

- Evet, kimse çile istemiyor. Zor geliyor, acı geliyor. Halbuki ilaçtır o.
- Ä°laç mıdır efendim?

- Evet. Din yolunda çile çekmek ilaçtır. Ä°laçlar elbette acı olur.

Åžöyle bitirdi:
- Ölünceye kadar çocuklarımıza ehl-i sünneti anlatalım. Ä°slamiyet’i öÄŸretelim. Yoksa Rabbimize cevap veremeyiz ahirette.