Ebu Bekr ibni Kavvam hazretleri “rahmetullahi aleyh”, hâl ehli bir zat idi.
Kalbden geçenleri anlar, gerek görürse ikaz ederdi sevdiklerini.

Bir talebesi anlatıyor:
Bir gün hocamın ziyaretine gidiyordum.

Yol boyunca;
“Hocama gidince, ruhun ne olduÄŸunu sorayım” diye düÅŸündüm.

Zira çok merak ediyordum bu mevzuyu.
Hocam uzun uzun anlatır, ben de bilgi sahibi olurum diye de seviniyordum.

Nihayet vardım huzuruna.
Ä°çeri girip yanlarına oturdum.
Ancak çok heybetliydi o gün.

O şeyi sormaya cesaret bulamadım kendimde.
Sohbeti dinlemeye koyuldum. Çok tatlı anlatıyordu.

Hocamız seni çağırıyor

Huzurundan ayrılıp eve dönüyordum ki, talebeden biri arkamdan koÅŸturup;
- Hocamız seni çağırıyor, dedi.

Geri dönüp, huzuruna vardım.

Bana sevgiyle bakıp;
- Sen Kur’an-ı kerim okuyor musun? diye sordu.

- Evet efendim, ezberden okuyabiliyorum, dedim.

- Pekâlâ, Ä°sra suresinden biraz oku bakalım.
- BaÅŸ üstüne efendim, deyip baÅŸladım okumaya.

Senden Ruh’u sorarlar

SeksenbeÅŸinci âyet-i kerimeye gelince;
- Burada dur, buyurdu.

Ve açıklama yaptı:
- Rabbimiz, bu âyet-i kerimede Resulüne mealen; (Senden Ruh hakkında sorarlar. Onlara de ki: Ruh, ancak Rabbimizin bildiÄŸi bir ÅŸeydir. Size, ilimden az bir ÅŸey verilmiÅŸtir) buyuruyor.

Sonra bana dönüp;
- Evladım! Ruh hakkında Kur’an-ı kerimde bile açık bir bilgi yokken ve bu konuda Resulullah “aleyhisselam” bile konuÅŸmamışken, ben ne cesaretle konuÅŸabilirim, buyurdu.

Mahcup olmuÅŸtum.
Ellerini öpüp;
- Özür dilerim, dedim.