Davud aleyhisselam Allah’tan korkardı pek.
Çok istiÄŸfar ederdi, göz yaÅŸları dökerek.

Ne zaman düÅŸünseydi, Cehennem ÅŸiddetini,
Mafsalları gevşer ve kaybederdi kendini.

Rahmetinin çokluÄŸu gelince de kalbine,
Derman bulup, gelirdi yine eski haline.

Bir gün, eli başında olarak çıktı daÄŸa.
Tövbe istiÄŸfar edip, baÅŸladı aÄŸlamaÄŸa.

Niçin aÄŸladığını sordular kendisinden.
Buyurdu: (Bırakın da, ağlayayım şimdiden.

Åžimdi aÄŸlayayım ki dünyada fazla fazla,
Ahirette aÄŸlamak faide vermez asla.)

Bir gün, eshabı ile oturmuÅŸlar bir yere,
Nasihat ediyordu etrafındakilere.

O ara, genç birisi yanlarına gelerek,
Hakaretler eyledi, çok sözler sarf ederek.

Orada bulunanlar, çok kızdılar o gence.
Ve haddini bildirmek istediler hemence.

Lakin o buyurdu ki: (Bırakın şimdi onu.
O gitsin, siz sabredin ve bekleyin sonunu.

Ben istiÄŸfar edeyim Rabbime bunun için.
Bakın nasıl olacak neticesi bu işin.)

Sonra kalktı ayağa, bir abdest aldı tekrar.
Namaz kılıp, Rabbine etti tövbe istiÄŸfar.

Sonra da dua edip, geldi tekrar yerine.
Başladı yarım kalan evvelki sohbetine.

Henüz geçmemiÅŸti ki aradan fazla zaman,
Mahcup bir vaziyette, o genç geldi tekrardan.

Büyük bir hürmet ile öperek ellerini,
Ayakları dibine atıverdi kendini.

Ağlayıp sızlayarak, dedi ki: (Ey efendim!
Az önce, size karşı büyük hata eyledim.

Size, durup dururken ettiÄŸimden hakaret,
Üzgün ve çok piÅŸmanım, ne olur beni affet.)

Gördü gencin af için böyle yalvarmasını.
Merhamete gelerek, affetti hatasını.

Hak teâlâ, hazret-i Davud’a vahyetti ki:
(Ey Davud, kullarımdan bir tanesi eğer ki,

Gayriden yüz çevirip, sırf bana güvenirse,
Her ÅŸeyden ümit kesip, doÄŸru bana gelirse,

Yedi kat göklerde ve yerde olan kimseler,
BirleÅŸip, ona zarar yapmak arzu etseler,

Ä°zzet ve celalime yemin ederim ki ben,
Ona, zerre bir zarar yapamazlar katiyen.

Bütün dünya birleÅŸse ona zarar yapmaya,
Muktedir olamazlar kılına dokunmaya.

EÄŸer beni bırakıp, kullara güvenirse,
Gönlünü benden alıp, baÅŸkasına verirse,

Ä°zzet ve celalime yemin ederim ki ben,
Onu, kendi haline bırakırım tamamen.

Doldururum kalbini sırf dünya sevgisiyle.
UÄŸraşır didinir hep, dünya meÅŸgalesiyle.

Birinden kurtulursa, veririm baÅŸka ümit.
Beni düÅŸünmesine bırakmam fırsat, vakit.

Dünyanın ömrü kadar uzun olsa da ömrü,
Rahat yüzü göremez, bu halinden ötürü.

Zira onun kalbinde her ÅŸey vardır, ben hariç.
Onları düÅŸünmekten düÅŸünemez beni hiç.)