Resul ile, hazret-i Ebu Bekir, orada,
Üç gündüz ve üç gece kaldılar maÄŸarada.

Hazret-i Ebu Bekrin, Abdullah adındaki,
OÄŸlu, gündüz Mekke’de ne oluyorsa vaki,

Ve küffârdan duyduÄŸu haberleri, öylece,
Gelip, Resulullaha bildirirdi her gece.

Amir bin Füheyre de, gelerek geceleri,
Süt getirir ve hem de silerdi o izleri.

Dördüncü gün o Server, Kusva nam devesine,
Binip, Ebu Bekri de bindirdi terkisine.

Öbür deveye ise, Abdullah bin Ureykıt,
Ve Amir bin Füheyre bindi ki, tam o vakit,

Mahzunluk çöktü birden o Serverin gönlüne.
Çevirdi devesini Beytullahın yönüne.

Buyurdu ki: (Ey Mekke, vallahi sen Allah’ın,
Katında, en hayırlı bir yer ve bir vatansın.

Bana, senden hayırlı yurt yok sana kıyasla.
Çıkarılmasa idim, çıkmazdım senden asla.

Kavmim, beni zor ile çıkarmasaydı eÄŸer,
Vallahi senden gayri, tutmazdım bir yurt ve yer.)

O an Cibril-i emin, Sevgili Peygambere,
Gelip sual etti ki: (MüÅŸtak mısın bu yere?)

Resul, (Evet) deyince, getirdi ki bir âyet,
Allah’ın Sevgilisi mesrur oldu begayet.

Hak teâlâ, Resulü teselli ediyordu.
Tekrar döneceÄŸini Ona müjdeliyordu.

Hicret için, sefere baÅŸladılar nihayet.
Yolculuk, rahat sakin geçiyordu begayet.

MüÅŸrikler, didik didik Onu arıyorlardı.
Ve lakin hiçbir yerde, hiç bulamıyorlardı.

Olamayacaklardı onlar bunda muvaffak.
Zira koruyor idi Resulü cenâb-ı Hak.

Az sonra, Kubeyd denen bir mahale geldiler.
O yerde konaklayıp, istirahat ettiler.

Orada, Ümmü Mabed adında, çok akıllı,
Ve cömert bir hanımın, bir de çadırı vardı.

Peygamber efendimiz, ücretini vererek,
Almak arzu ettiler ondan hurma ve ekmek.

Lakin o, arz etti ki: (Olsaydı keşke eğer,
Parasız, ben sizlere çekerdim ziyafetler.

Bir geçim sıkıntısı ve kıtlık var ki bizde,
Hiçbir ÅŸey bırakmadı maalesef elimizde.)

Resulullah, kenarda, gördü yatan bir koyun.
Ve sual eyledi ki: (Var mıdır sütü bunun?)

Dedi: (Yoktur efendim, kaldı kemik ve deri.
Hatta mecalsizlikten, sürüden kaldı geri.)

Resul izin isteyip, sağdı onu eliyle.
Kap isteyip, süt ile doldurdu tamamiyle.

Önce Ümmü Mabed’e, bir tasla etti ikram.
Sonra, diÄŸerleri de içti ve doydular tam.

Kendileri de içip, içtikleri süt kadar,
Kadına para verip, oradan ayrıldılar.

Sonra Ümmü Mabed’in beÄŸi geldi evine.
O sütleri görünce, sevinip dedi: (Bu ne?)

Dedi ki: (Evimize, geldi bir mübarek zat,
Onun bereketidir gördüÄŸün bu süt bizzat.)

Biraz tarif edince, dedi ki: (Öyle ise,
KureyÅŸin beklediÄŸi Peygamberdir o kimse.)