Kumluk olduÄŸu için karargah kurulan yer,
Güçlük çekiyorlardı yürümekte gaziler.

Allah’ın Sevgilisi, buna dua edince ,
Öyle yaÄŸmur yaÄŸdı ki o bölgeye o gece,

Kaygan olan o zemin, sertleÅŸti hem de gayet.
Bu, Müslümanlar için oldu büyük bir rahmet.

Resulullah, Eshabı namaza kaldırdılar.
Ve sabah namazını, cemaatle kıldılar.

Sonra da Eshabına, cihad ile şehidlik,
Hakkında hitab edip, savaşa etti teşvik.

Onyedinci günüydü Ramazan-ı ÅŸerifin.
Günlerden Cuma idi ve güneÅŸ doÄŸdu hemin.

Biraz sonra, tarihin en mühim, en amansız,
Ve en büyük savaşı olacaktı hilafsız.

Bir yanda Fahr-i âlem, Allah’ın Sevgilisi,
Ve yanında, bir avuç ÅŸerefli sahabisi.

Hepsi, can ve başını koyarak orta yere,
Resulün aÅŸkı için, gelmiÅŸlerdi Bedir’e.

Öbür tarafta ise, Allah’ı inkâr eden,
Ve Onun Habibini yok etmeyi dileyen,

Azgın, taÅŸkın, inatçı, kâfir güruhu vardı.
Ä°ki ordu Bedir’de karşılaÅŸacaklardı.

O kâfir sürüsünün içinde hem de o gün,
Akrabaları vardı Allah’ın Resulünün.

Kâfirler bin kiÅŸiydi, üçyüzbeÅŸ ere karşı.
O gün ilk olacaktı iman-küfür savaşı.

O sırada kâfirler, karargahtan çıktılar.
Harp sahasına doğru, akmaya başladılar.

ÇoÄŸunun üzerleri, kaplı idi zırhlarla.
Techiz edilmiÅŸlerdi binek ve silahlarla.

Ve yaklaşıyorlardı gurur, kibir içinde.
Ä°slam’ı yıkmak idi gayesi hepsinin de.

Onların bu halini görünce Resulullah,
Hazret-i Sıddık ile çadıra girdi nagah.

Mübarek ellerini yukarı kaldırarak,
Åžöyle dua eyledi Rabbine yalvararak:

(Ya Rabbi, iÅŸte küffâr gururla geliyorlar.
Sana meydan okuyor, beni yalanlıyorlar.

Ya ilahi, vakta ki vaad etmiÅŸtin ki bana,
Muzaffer eyleyesin beni hasımlarına.

Ä°ÅŸte, KureyÅŸ geliyor yıkmak için bu dini.
Bugün getir yerine bana olan vaadini.

Bu bir avuç mümini, eÄŸer helak edersen,
Bulunmaz yeryüzünde, hiç sana kulluk eden.

Ya Rabbi, vaad ettiğin o yardımı nasib et.
Yoksa, bu günden sonra yok olur Ä°slamiyet.)

Hazret-i Ebu Bekir teselli ediyordu.
(Üzülme, Hak teâlâ yardım eder!) diyordu.