Peygamber efendimiz, vakta ki etti vefat,
Sahabe, buna önce inanmadılar fakat.

Çünkü Resulullahın ayrılık acısından,
ÇoÄŸu sahabilerin aklı gitti başından.

Lakin böyle hallerde, hazret-i Ebu Bekir,
TelaÅŸa kapılmayıp, bulurdu çare, tedbir.

Bir hutbe irad etti Eshaba çıkıp o gün.
Eshab, ancak inandı vefatına Resulün.

Lakin hüzün ve keder, Eshabın yüreÄŸine,
Zehirli hançer gibi saplanmış idi yine.

Herkesin gözü aÄŸlar, göz yaÅŸları çaÄŸlardı.
Ve ayrılık ateşi, ciğerleri dağlardı.

O gün hemen toplanıp, cümle Eshab-ı kiram,
Onu halife seçip, emrine girdiler tam.

Velhasıl hicri onbir senesinin içinde,
Ve Rebi-ül-evvel’in hem de onikisinde,

Bir Pazartesi günü, öÄŸleden önceydi hem,
Vefat edip, Rabbine kavuÅŸtu Fahr-i âlem.

Ali bin Ebi Talip, Resulü gasl eyledi.
Fadl ibni Abbas dahi Ona yardım ederdi.

Yıkama esnasında, mübarek vücudundan,
Öyle bir misk kokusu yayıldı ki o zaman,

Sahabe-i kiramdan hiç kimse, o güne dek,
Öyle güzel bir koku, koklamamışlardı pek.

Resul-i müctebayı sonra kefenlediler.
Bir sedir üzerinde, mescide getirdiler.

Haber verdiÄŸi gibi, daha önce Resulün,
Cümle Eshab, mescitten dışarı çıktı o gün.

Melekler, bölük bölük gelip namaz kıldılar.
Daha sonra gaibten, şu nidayı duydular:

Diyordu: (Ey müminler, Sevgili Peygamberin,
Cenaze namazını siz dahi eda edin!)

Bu nidayı duyunca bilcümle sahabiler,
Namaz kılmak üzere, içeriye girdiler.

Ä°çerde, grup grup ve imamsız olarak,
Resulün namazını eda etti cümle halk.

Cenaze namazının kılınması bitince,
Sıra, defin işine gelmişti binnetice.

(Nereye defnedelim?) diye düÅŸünür iken,
Hazret-i Ebu Bekir bunu da çözdü hemen.

Dedi: (Resulullahtan duymuÅŸtum ki bir sefer,
Vefat ettiÄŸi yere defnolur Peygamberler.)

Resulullah, böylece hazret-i AiÅŸe’nin,
Mübarek odasına defnoldu geceleyin.

Kabirden en son çıkan, Kusem bin Abbas idi.
O, gördüÄŸü bir ÅŸeyi çıkınca haber verdi.

Dedi: (Nurlu yüzünü, ben gördüm son olarak.
Dudakları oynardı, eğilip verdim kulak.

Ya ilahi ümmetim! ya ilahi ümmetim!
Diye yalvarıyordu, buna bizzat şahidim.)