Peygamber efendimiz, o kıyamet gününde,
Gelip durur günahkâr ümmetinin önünde.

O an Hak teâlâdan ÅŸöyle bir nida gelir:
(Habibim, ümmetini al ve hesaba getir.)

O zaman Eshabıyla, âlim ve velileri,
Ä°leri sürer hemen, ÅŸehid ve salihleri.

Rabbimizden bir nida gelir ki: (Ya Muhammed!
Ümmetinin tamamı bunlardan mı ibaret?

Mutileri getirdin, hani nerde asiler?
Âlimleri getirdin, peki nerde zalimler?

Sen, namaz kılanları getirdin buraya hep.
Peki kılmayanları nerdedir şimdi acep?)

Arz eder ki: (Ya Rabbi, buyurduÄŸun gibidir.
Ama onlar, yine de seni bir bilmiÅŸlerdir.

Onlar puta tapmadı, sana şirk koşmadılar.
Tevhid üzere olup, küfürden hep kaçtılar.

Bağışla suçlarını iÅŸbu imanlarına.
Layık görme onları Cehennem azabına.)

Rabbimiz buyurur ki: (Ey benim Peygamberim!
Ümmetinin hepsine, ÅŸefkatim çoktur benim.

Ümmetini, kendime eylemiÅŸim muhatap.
Onun için sorarım onlara bugün hesap.

Onlarla söyleÅŸmeyi sevmeseydim eÄŸer ben,
Hep Cennete koyardım, hiç hesaba çekmeden.)

Bir gün de Mikail’le Cibril aleyhisselam,
Resulullaha gelip, verdiler önce selam.

Sonra Cibril, Resulün sarılıp örtüsüne,
Sevgi ve muhabbetle öpüp sürdü yüzüne.

Sorunca Resul bunun hikmetini Cibril'den,
Mikail izin alıp, arz etti ÅŸöyle hemen:

Cebrail, gelmek için huzurunuza sizin,
Allahü teâlâdan istedi çokça izin.

Melekler, kendisine sual eylediler ki:
(Çok izin istemenin sebebi nedir peki?)

Dedi ki: (Ben aşıkım Ona can-ü gönülden.
Ve hiç duramıyorum kendisini görmeden.)

Yine Resul-i ekrem, dünya ve ahirette,
Herkes için, rahmet ve berekettir elbette.

Rahmetinden, herkesin olur istifadesi.
Hatta kâfirlere de ulaşır faidesi.

Åžöyle ki, azabları verilmez dünyada pek.
Yani tehir edilir, ahiret gününe dek.

Yine bir gün bir köylü, gelip Efendimize,
Dedi: (Ya Resulallah, bir sualim var size.

Öteki ümmetlere nisbeten bu ümmetin,
ÜstünlüÄŸü nasıldır, lütfedip izah edin.)

Buyurdular ki: (Benim, diÄŸer Peygamberlerden,
ÜstünlüÄŸüm nasılsa, öyledir bu da aynen.)