Peygamber efendimiz güzel tevazuundan,
Asla üstün tutmazdı kendini Eshabından.

Birisi kendisini çağırsa idi eÄŸer,
Ona, (Efendim!) diye seslenirdi her sefer.

Bir gün Eshabı ile, çıkmışlardı bir yola.
Bir yerde, yemek için verdiler biraz mola.

Koyun kesip, piÅŸirmek istediler o zaman.
Birisi, (Ben keserim) dedi hemen Eshabdan.

Biri aldı üstüne derisini yüzmeyi.
Aldı bir diğeri de, etini pişirmeyi.

Peygamber efendimiz buyurdu: (Ey Eshabım!
Ben dahi ateÅŸ için, çalı çırpı toplarım.)

Onlar arz ettiler ki: (Ä°stirahat edin siz.
Odun toplanacaksa, hallederiz onu biz.)

Allah'ın Sevgilisi buyurdu: (Ey Eshabım!
İsterim ki, benim de olsun bunda sevabım.

Evet siz, her hizmeti yaparsınız muhakkak.
Ama siz iÅŸ görürken, ben istemem oturmak.)

Eshabının yanına gelse idi o Server,
Ayağa kalkmazlardı oturan sahabiler.

Zira bilirlerdi ki, böyle deÄŸil muradı.
Onu üzmemek için böyle davranırlardı.

Ä°çeri girdiÄŸinde, geçmezdi baÅŸ köÅŸeye.
Girince, otururdu boÅŸ gördüÄŸü bir yere.

Bir gün bastonu ile, çıkmış idi sokaÄŸa.
Onu yolda görenler, kalktılar hep ayaÄŸa.

Durup, o kimselere ÅŸöyle hitab ettiler:
(Benim için ayaÄŸa kalkmayın ey müminler!

Ben dahi sizin gibi bir insanım, bir kulum.
Herkes gibi yer içer, herkes gibi uyurum.)

Asla sert söylemezdi O hizmetçilerine.
Hatta yardım ederdi, onların işlerine.

Bu babta ÅŸöyle der ki Enes bin Malik dahi:
(On sene hizmet ettim Resule bizatihi.

Lakin bu on senede, hizmeti Onun bana,
Benim Ona yaptığım hizmetten çoktur daha.

Yine bu on senede, bana hiç incindiÄŸi,
Asla vaki olmadı, sert bir ÅŸey söylediÄŸi.)

Her sabah namazını kıldırıp bitirince,
Nur yüzünü Eshaba döndürerek hemence,

Onlara sorardı ki: (Hasta bir kardeşimiz,
Varsa, ziyaretine gidelim bir kaçımız.

Ve yine cenazesi var ise bir kiÅŸinin,
Yardımına gidelim o din kardeşimizin.

Aranızda bu gece, var ise rüya gören,
Anlatsın, tabirini yapalım onun hemen.)

Çocuk ve yaÅŸlılarla latife yapıyordu.
Böylelikle onların gönlünü alıyordu.