Peygamber-i ziÅŸânın nübüvvetini, bazan,
Putlar bile konuÅŸup, söylerdi zaman zaman.
Nitekim Sahabeden Abbas adında bir zat,
Yaşadığı vakayı anlatır kendi bizzat.
Der ki: Ben, iman ile henüz ÅŸereflenmeden,
Bir yere gidiyordum gayet ıssız bir yerden.
Rastladım çok acayip, ÅŸekilsiz birisine.
Ki, hatta binmiÅŸti bir deve kuÅŸu üstüne.
Cinlerden olduÄŸunu tahmin ettim onun ben.
Bir ÅŸeyler söylüyordu, hem de bana hitaben.
Diyordu ki: (Ey Abbas, son buldu fitne fesat.
Çünkü Ä°slamiyet’in sahibi geldi bizzat.
Adı Muhammed'dir ki, emin, doÄŸru sözlüdür.
O, cihana son gelen Allah'ın Resulüdür.
Hemen iman eyle ki Onun nübüvvetine,
Ölünce, kavuÅŸasın Cennet nimetlerine.)
Bir hayli etkilendim onun bu sözlerinden.
Zira hiç böyle ÅŸeyler duymamıştım birinden.
Henüz mümin deÄŸildim ben bunu duyduÄŸumda.
Hatta bir putum vardı, hep taşırdım boynumda.
O putun üzerine elimi koydum hemen.
Kurtulmak istiyordum ben o cin’in ÅŸerrinden.
Lakin benim put dahi, hemen dile gelerek,
BaÅŸladı konuÅŸmaya Resulü methederek.
Hem de bana hitaben konuÅŸuyordu esas.
Açık bir lisan ile diyordu ki: (Ey Abbas!
O cin doÄŸru söylüyor, inan onun sözüne.
Sen de git iman eyle Allah'ın Resulüne.)
Ben, bunları putumdan dinleyip eve geldim.
Sonra bu hadiseyi kavmime haber verdim.
Üçyüz kiÅŸi toplanıp, Mekke'ye geldik hemen.
Ä°manla ÅŸereflendik hiç vakit geçirmeden.
Bir gün de Resulullah, bir kabileye vardı.
Yahudiler toplanmış, Tevrat okuyorlardı.
Resulullah gelince, okumayı kestiler.
(Niçin birden sustunuz?) diye sordu o Server.
Cevap veren olmadı lakin yahudilerden.
Biri, (Ben söyleyeyim) diyerek kalktı hemen.
Bu nur yüzlü ihtiyar, yalnız oturuyordu.
Ve o yahudilere hiç de benzemiyordu.
Dedi: (Ahir zamanda gelecek Peygamberin,
Yüksek vasıflarını okurlardı ki demin,
Siz teÅŸrif eylediniz buraya tam o anda.
Bunun için kestiler okumayı onlar da.)
Buyurdu: (Öyle ise, sen oku onu bizzat.)
O da onu okuyup, dedi ki: (Sensin o zat.)
Åžehadeti getirip, iman etti ve hemen,
Teslim etti ruhunu baÅŸka ÅŸey söylemeden.
|
