Peygamber efendimiz tebessüm ettiÄŸi an,
Sanki bir nur çıkardı diÅŸleri arasından,

AiÅŸe validemiz anlatır ki ÅŸöylece:
Kandilimizin yağı kalmamıştı bir gece.

Resulullah o akÅŸam geldiÄŸinde mescitten,
Işık olmadığını arz ettim Ona hemen.

Buyurdu: (Ya Aişe, bir ışık ister misin?
Ki, ona yaÄŸ ve fitil hiç de icab etmesin.)

Dedim: (Ya Resulallah, isterim, o nerde var?)
O zaman bana bakıp, tebessüm buyurdular.

O anda nur saçıldı diÅŸleri arasından.
Aydınlandı hanemiz o nurun ziyasından.

Öyle ki, o ışıkta bazımız ip eÄŸirdik.
Bazımız da iğneyle oturup dikiş diktik.

Yine Resulullahın vücudunun kokusu,
Miskten ve çiçeklerden güzel idi doÄŸrusu.

Zira Ebu Hüreyre anlatıyor ki ÅŸöyle:
Bir gün fakir bir kimse, gelerek o Resule,

Dedi: (Ya Resulallah, bir kızım var ki benim,
O şimdi evlenecek, biraz yardım isterim.)

Ona buyurdular ki: (Ey kişi, bu aralık,
Benim dahi elimde yok bir ÅŸeyim dünyalık.

Yine de bir ihsanda bulunayım size ben.
Yarın, bana ufak bir şişe getir evinden.)

Ertesi gün, huzurda gördüm aynı kimseyi.
Verdi Resulullaha elindeki ÅŸiÅŸeyi.

Resulullah, mübarek kolundan bir ÅŸey ile,
Terini sıyırarak doldurdu o şişeye.

Buyurdu ki: (Kızına, bu, benden hediyedir.
Bunu, esans olarak kullansın, pek güzeldir.)

O kadın, o kokuyu kullandı uzun zaman.
Daha güzel kokardı, o, misk ve her esanstan.

Yine Resulullahın mübarek gölgeleri,
DüÅŸmezdi asla yere, bir mucize eseri.

Zira eÄŸer düÅŸseydi gölgesi yer yüzüne,
Belki düÅŸebilirdi pis bir ÅŸey üzerine.

Yahut da kâfirlerden birisi, belki bir gün,
Gelip basabilirdi gölgesine Resulün.

Rabbimiz, Habibinin bedenini her ÅŸerden,
Nasıl korudu ise zararlı, pis şeylerden,

Onun gölgesini de korudu böyle yine.
Bu yüzden gölgesini düÅŸürmedi zemine.

Çünkü O, çok seviyor Habib-i kibriyayı.
Hep Onun ÅŸerefine yarattı bu dünyayı.

Nitekim bir âyette buyurdu ki Rabbimiz:
(Seni, rahmet olarak gönderdik âleme biz.)

Ve yine buyurdu ki: (Sen olmasaydın eğer,
Hiç bir ÅŸey yaratmazdım, olmazdı yer ve gökler.)