Peygamber efendimiz yine günün birinde,
Yalnızca yatıyordu bir ağacın dibinde.

O ara müÅŸriklerden Da'sur adında biri,
Baktı, tenha yerdedir Allah'ın Peygamberi.

Bu müÅŸrik, çok kuvvetli bir pehlivandı yine.
Geldi ses çıkarmadan o aÄŸacın dibine.

Sonra da kılıcını, çekip hemen belinden,
Dedi ki: (Kim kurtarır seni benim elimden?)

Peygamber efendimiz, soğukkanlı bir tavır,
Alarak, buyurdu ki: (Beni, Rabbim kurtarır.)

O esnada Cebrail görünüp birdenbire,
O müÅŸrikin göÄŸsüne vurarak yıktı yere.

Elindeki kılıç da, yere düÅŸtü fırlayıp.
Peygamber efendimiz, kılıcı yerden alıp,

MüÅŸrikin boÄŸazına dayadı sonra birden.
Buyurdu: (Kim kurtarır seni benim elimden?)

O, yalvaran gözlerle bakıp Resulullaha,
Dedi ki: (Senden baÅŸka bir kimse yoktur daha.)

Peygamber efendimiz, merhamet etti yine.
Buyurdu ki: (Serbestsin, haydi kalk, git evine!)

MüÅŸrik, bu merhameti görüp çok duygulandı.
Peygamber olduğuna pek yakinen inandı.

Kelime-i ÅŸehadet getirip sonra hemen,
Ä°manla ÅŸereflenip, oldu sahabilerden.

Ve yine iki müÅŸrik, Amir ve Erbed diye,
Vardı ki, bunlar bir gün geldiler Medine'ye.

Gayeleri, Resulü öldürmekti ki hemen,
Plan hazırladılar bunun için evvelden.

Amir, Resulullahın önüne gelecekti.
Ve iman ettiÄŸini Ona söyleyecekti.

O esnada Erbed de, arkadan gelip hemen,
Yaklaşıp, kılıcını vuracaktı aniden.

Nihayet Amir geldi, önden tevazu ile.
Müslüman olduÄŸunu arz eyledi Resule.

Erbed de, arkasından yaklaştı o Serverin.
Bir türlü kılıcını vuramıyordu lakin.

Amir, ona gözüyle iÅŸaret ediyordu.
(Haydi, ne duruyorsun, vur!) demek istiyordu.

Resulullah anlayıp, buyurdu ki o zaman:
(Korudu Rabbim beni, sizin zararınızdan.)

Oradan ayrılıp da geri geldiklerinde,
Amir, arkadaşına sordu merak içinde.

Dedi: (Ne konuÅŸmuÅŸtuk, sen sözünde durmadın.
Niçin ben konuÅŸurken, sen kılıçla vurmadın?)

Dedi ki: (Ne yapayım, ben kılıcı, kaç kere,
Vurmak istedimse de, sen girdin ara yere.

Seni, Onun yerinde görüyordum her sefer.
Seni öldürecektim vurmuÅŸ olsaydım eÄŸer.)