Kim yalan konuşsaydı Resule karşı eğer,
Muhakkak cezasını çekerdi o kimseler.

Nitekim bir hayâsız, o devirlerde bir gün,
Sol elle yemek yerdi huzurunda Resulün.

Peygamber efendimiz, o zaman o kimseye,
Buyurdu ki: (Ey kiÅŸi, daima saÄŸ elle ye!)

O, yalan söyleyerek, o Resule cevaben,
Dedi: (Yiyemiyorum saÄŸ elimle ama ben.)

Resulullah, bir daha (SaÄŸ elle ye!) buyurdu.
O, (Mümkün deÄŸil) deyip, yine yalan uydurdu.

Peygamber-i ziÅŸâna yalan söylediÄŸinden,
Artık o, sağ el ile yiyemez oldu birden.

Ve hatta istese de, yine yiyemiyordu.
Çünkü asla saÄŸ eli, aÄŸzına gitmiyordu.

Peygamber efendimiz, bir kimse için yine,
EÄŸer dua etseydi, o gelirdi yerine.

Ä°ÅŸte Ebu Hüreyre, bu babta diyor ki hem:
Ä°mana gelmemiÅŸti önceleri validem.

Ne kadar uÄŸraÅŸtıysam, hiç fayda vermemiÅŸti.
Ne yolu denediysem, asla kâr etmemiÅŸti.

Bazan yumuÅŸaklıkla, bazan da sert söyledim.
Olmayınca, son çare Resulullaha geldim.

Dedim: (Ya Resulallah, anneme dua buyur.
Hak teâlâ, kalbine versin hidayet ve nur.)

Merhamet buyurarak, el kaldırıp o zaman,
Dua buyurdular ki, validem etsin iman.

Ben buna çok sevinip, ayrıldım o Resulden.
Büyük bir ümit ile anneme gittim hemen.

Yanına varmak için sabırsızlanıyordum.
Ä°mana geldiÄŸini görür müyüm diyordum.

Bunları düÅŸünerek eve vardım böylece.
Kapıyı çaldımsa da, açılmadı hemence.

Gayet sabırsızlanıp, kapıyı tekrar çaldım.
Yine açılmayınca, bir hayli meraklandım.

Ben böyle bekliyorken, kapıya geldi annem.
Åžehadet söylüyordu açarken kapıyı hem.

Dedi ki: (Biraz önce, otururken ÅŸurada,
Kalbim birden değişip, yumuşadı bir anda.

Yani Ä°slam’a karşı, bende bir meyil oldu.
Kalbim, Resulullahın muhabbetiyle doldu.

Ä°çimden abdest almak ihtiyacını duydum.
Sen kapıya vururken, ben abdest alıyordum.)

Ben bunları duyunca, ağladım sevincimden.
Hemen birbirimize sarıldık bu sevinçten.

Resulullaha gittim daha sonra ben yalnız.
Dedim: (Elhamdülillah, kabul oldu duanız.)

Peygamber-i ziÅŸân da, buna çok sevindiler.
(Sonsuz ÅŸükürler olsun Rabbimize) dediler.