Abdullah ibni Ömer ÅŸöyle anlatır ki: (Biz,
O Serverle bir yere gidiyorduk ikimiz.

Yolda bir köylü ile karşılaÅŸtık bu defa.
Ona sual etti ki: (Ey köylü ne tarafa?)

(Evime gidiyorum) deyince, sordu hemen:
(Hayırlı bir iş yapmak ister misin peki sen?)

Köylü, merak içinde sordu ki: (O iÅŸ nedir?)
Buyurdu: (Allah'a ve bana iman etmendir.

Yani Allah'tan başka ilah olmadığına,
Muhammed’in de Onun Resulü olduÄŸuna,

Åžehadet getirip de, eÄŸer iman edersen,
En hayırlı bir işi işlemiş olursun sen.)

Köylü sual etti ki: (Åžahidin var mı buna?)
Buyurdu: (Elbette var, yeter ki inan bana.

Mesela ÅŸu ilerde gördüÄŸün aÄŸaç dahi,
Buna şehadet edip, inanır bizatihi.)

Velhasıl Resulullah buyurup böyle ona,
O aÄŸaca seslenip, çağırdı huzuruna.

AÄŸaç, derhal bir saÄŸa, bir sola eÄŸilerek,
Çıkıp geldi Resulün yanına yürüyerek.

Kelime-i ÅŸehadet getirip sonra yine,
Geri dönüp, tekrardan giriverdi yerine.

Köylü ÅŸahit olunca bu hale bizatihi,
Åžehadeti söyleyip iman etti o dahi.)

Ve yine Ä°bni Fürek nakleder ki ÅŸöylece:
(O server, karanlıkta yürüyordu bir gece.

O zaman Taif'te ve harpte bulunuyorduk.
Cümle Eshab-ı kiram uykusuz ve yorgunduk.

Peygamber-i ziÅŸân da, yorgunluktan bir nice,
Mübarek gözlerini zor açardı o gece.

Ä°ÅŸte böyle uykusuz vaziyette giderken,
Karanlıkta, önüne bir aÄŸaç çıktı birden.

Tam çarpacak idi ki, o aÄŸaç birdenbire,
Yukardan aşağıya ayrıldı tam ikiye.

Onların arasından geçip gitti o Server.
O aÄŸaç, o haliyle kaldı uzun seneler.)

Enes bin Malik dahi nakleder ki: (O Server,
Bir avuç çakıl taşı aldı yerden bir sefer.

O mübarek avcuna girer girmez o taÅŸlar,
Kendi lisanlarıyla bir zikre başladılar.

Sonra döktü hazret-i Ebu Bekrin eline.
Onun elinde dahi zikretti onlar yine.

Sonra başka Eshabın ellerine verdiler.
Fakat başkalarında artık zikretmediler.)

Hazret-i Abbas dahi, diyor ki: (Fahr-i cihan,
Bana ve evladıma dua etse ne zaman,

Kapı eşikleriyle duvarlardan, ekseri,
Ä°ÅŸitirdik hepimiz, (Âmin! Âmin!) sesleri.)