Amasyalı Seydi Halife "rahmetullahi aleyh", 1500 lü yıllarda Amasya’da yaÅŸadı.
Ve orada vefat etti.
Bir gün, mescidinin önünde oturuyordu ki, talebesinden biri geldi yanına.
Ve rica etti:
- Hocam bir ÅŸey sorabilir miyim?
- Tabii evladım, sor.
- Efendim, Allah’ı sevmeyi anlıyorum da, Allah’tan korkmayı anlayamıyorum. Yani ben Allah’tan niye korkayım ki? Onu çok seviyorum. Beni yaratmış, bana sonsuz nimetler vermiÅŸ. Her gün rızkımı gönderiyor. YaÅŸamak için her an Ona muhtacım. Bana bu kadar iyiliÄŸi varken niye korkayım ki Ondan?
Mübarek zat, sonuna kadar dinledi.
Ve buyurdu ki:
- Evliyaullah da Allah’tan çok korkar evladım. Ama bu korku, Ona olan aşırı sevgilerinden ileri gelir.
- Sevgiden mi dediniz?
- Evet. Allah korkusunun menÅŸeinde “Sevgi” vardır. Sevdikleri için korkarlar yani.
- Kusura bakmayın ama anlayamadım hocam.
- Bak evladım, her çocuk babasından korkar deÄŸil mi?
- Evet efendim, korkar.
- Talebe de hocasından korkar, öyle deÄŸil mi?
- Evet hocam.
- Peki, bunların korkuları nedendir acaba? “Onlardan bir fenalık gelir” diye mi korkarlar?
- Asla. Baba evladına kötülük eder mi hocam?
- Hoca da talebesine kötülük düÅŸünmez deÄŸil mi?
- Elbette efendim.
- Öyleyse niye korkuyorlar? Elbette ki çok sevdikleri için. Onu incitirim, üzerim, kalbini kırarım diye korkarlar, öyle deÄŸil mi?
- Evet efendim.
- Ä°ÅŸte Allah korkusunda da böyle bir incelik vardır evladım. “Allah adamları”, “Bir günah iÅŸlerim de, Rabbim bana gücenir” diye titrerler. Åžimdi anladın mı?
- Anladım hocam.
Ä°ki mühim nasihat
Bir gün de sevdiÄŸi bir talebesine;
- Evladım, sana iki mühim nasihatım olacak, buyurdu. Bunları, ömür boyu aksatmadan yapacaksın, tamam mı?
Talebe;
- Tamam efendim, dedi.
Buyurdu ki:
- BeÅŸ vakit namazını özenerek, usulüne uygun olarak kıl. Böyle yaparsan, Allahü teâlânın rızasına kavuÅŸursun.
- BaÅŸ üstüne hocam.
- Ä°kincisi de “Allah dostları”nı, Evliyaullahı çok sev. Onların nasihatlarına kıymet ver. Böyle yaparsan, seadeti ebediyyeye yani dünya ve ahiret saadetlerine kavuÅŸursun inÅŸallah.
|
