KureyÅŸ müÅŸrikleri, Peygamber efendimizi “sallallahü aleyhi ve sellem” ortalarına alıp tartaklıyorlardı ki, hazret-i Ebu Bekir “radıyallahü teâlâ anh” yetiÅŸip;

- Durun! Ne yapıyorsunuz? Size alemlerin Rabbinden âyet getiren birini mi öldüreceksiniz? diye bağırdı.

MüÅŸrikler Efendimizi “sallallahü aleyhi ve sellem” bırakıp, ona çullandılar bu defa.
Öldüresiye dövüp kanlar içinde bıraktılar.

Acıdan bayılmıştı.
Akrabaları yetiÅŸip ölümden kurtardılar.

Ve bir çarÅŸafın içinde evine götürdüler.
GirdiÄŸi komadan akÅŸama doÄŸru çıkabildi ancak.

Gözünü açtığında, henüz iman etmemiÅŸ olan annesini gördü yanıbaşında.
Kadıncağızın gözyaÅŸları sessizce akıp duruyordu yanaklarından.

Gözlerinin yaşını silip ÅŸefkatle sordu:
- Canın ne ister evladım? Karnın aç mı?

Hazret-i Ebu Bekir “radıyallahü teâlâ anh” zor duyulan bir sesle mırıldandı:
- Resulullah nicedir, ne yapar?

- Bilmiyorum oÄŸlum. Arkadaşın hakkında hiç bilgim yok.
- Hemen Ümmü Cemile git anne! O bilir. Efendimiz aleyhisselamın saÄŸlık haberini bekliyorum.

Annesi Selma, koÅŸtu Ümmü Cemile.
Bu hanım, hazret-i Ömer’in kız kardeÅŸiydi.
Ve iman etmiÅŸti.

Durumu öÄŸrenince, birlikte hazret-i Ebu Bekir’in yanına geldiler.

Mübarek sahabi, onu görünce sordu yine:
- Resulullah ne yapar, hali nicedir?

Ümmü Cemil verdi müjdeyi:
- Çok ÅŸükür hayatta. Sıhhati de yerinde.

- Åžimdi nerede, kimin evinde?
- Åžu an Erkam’ın hanesindedir.

Buyurdu ki:
- Vallahi Resulullahı görmedikçe, ne yer, ne de içerim.

Annesi teselli etti:
- Tamam evladım, sen ÅŸimdi istirahat et. Sokaklardan el ayak çekilsin. Herkes uykudayken gideriz.

Güçlükle ilerliyordu

Ve öyle yaptılar.
Evlerin pencereleri birer birer karanlığa gömülürken, hazret-i Ebu Bekir güçlükle doÄŸruldu yataktan.
Annesinin ve Ümmü Cemilin desteÄŸi ile kalkıp yola düÅŸtüler.

Bu iki desteÄŸe raÄŸmen ayaklarını sürüyerek güçlükle ilerliyordu.
“Allah’ın Sevgilisi” orada bir avuç müminle sohbet ediyordu ki, birden çok sevdiÄŸi dava arkadaşını gördü karşısında.

İki kadim dost, sevgiyle kucaklaştılar.

Sonra hazret-i Ebu Bekir, yalvaran gözlerle baktı Efendimiz aleyhisselama:
- Ya Resulallah! bu yanımda gördüÄŸünüz, annem Selma’dır. Müslüman olmasını çok arzu ediyorum.

Efendimiz aleyhisselam dua buyurdular:
- Ya Rabbi, iman nasib eyle bu hatuna.

Anında görüldü eseri.
Kalbi yumuÅŸadı Selma’nın.

Ve oracıkta iman edip ilk Müslümanlardan olma ÅŸerefine kavuÅŸtu.