Yasir “radıyallahü anh”, kimsesiz, yoksul bir kimse idi.
Bir iÅŸ bulmak ümidiyle memleketi olan Yemen’den çıkıp Mekke’ye geldi ve Ebu Huzeyfe ile tanışıp, yanında hizmetçi olarak çalışmaya baÅŸladı.
Efendisi, onu cariyesi Sümeyye ile evlendirdi sonra.
Gel zaman git zaman iki de oğulları oldu.
Ammar ve Abdullah.
Ebu Huzeyfe ve kabilesi, Yasir ailesini çok seviyordu.
Ama nereye kadar?
Sevgili Peygamber efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” Ä°slam’ı tebliÄŸ edince, Yasir ailesi, bir ağızdan kelime-i tevhidi haykırdılar:
- La ilahe illallah! Muhammedün Resulullah!
Ä°ÅŸte müÅŸriklerin o sahte sevgileri, nefrete dönüÅŸtü o anda.
Ve işkence başladı.
Derhal bu dört müstesna kiÅŸiyi kıskıvrak baÄŸlayıp, kızgın saçtan farksız taÅŸların üzerine yatırdılar.
Ve en ağır işkenceleri yaptılar bu zavallılara.
Neden?
Ä°slam’dan dönsünler, diye.
Sıcaktan dilleri damaklarına yapışır, kırbaç izlerinden süzülen kanlar ayaklarına iner, beyinleri fokur fokur kaynardı sıcaktan.
Peki netice verdi mi?
Hayır.
Çünkü inanmışlardı bir kere.
- Derimizi yüzseniz, etlerimizi dilim dilim kesseniz de yine dönmeyeceÄŸiz! diye haykırdılar.
Bu nasıl imandı ya Rabbi?
Ä°ÅŸte gerçek iman bu olsa gerek.
Az daha sabredin!
Bu dört sahabi, ağır iÅŸkenceler altında kıvranıyorlardı ki, Resulullah efendimiz aleyhisselam oraya teÅŸrif edip, bu biçareleri teselli eylediler:
- Ey Yasir ailesi! Az daha sabredin ki, mükafatınız Cennet olacaktır!
Sonra üzgün olarak ayrıldılar.
Aradan fazla zaman geçmemiÅŸti ki, Yasir “radıyallahü anh”, iÅŸkencelere dayanamayıp ruhunu teslim etti.
Evet, Ä°slam “ilk ÅŸehid”ini vermiÅŸti
“radıyallahü teâlâ anh”.
Peki, onun ÅŸehadetiyle zulüm bitmiÅŸ miydi?
Maalesef hayır.
Azgın kâfirlerin gözünü kan bürümüÅŸtü bir kere.
Yasir “radıyallahü teâlâ anh” hazretlerinden sonra diÄŸer üçünde yoÄŸunlaÅŸtırdılar iÅŸkenceyi.
Ya dönmelilerdi Ä°slam’dan,
Ya da ölmeliydiler tek tek.
Onlar ölmeyi tercih etti.
Nitekim az sonra, Abdullah da ÅŸehit olup ruhu Cennete uçtu.
“radıyallahü teâlâ anh”.
|
