İbrahim Dede "rahmetullahi aleyh", Balıkesir erenlerindendir.
Bir gün, bir sevdiÄŸiyle sohbet ediyordu ki;
- KardeÅŸim, ÅŸu insanoÄŸlunun hiç bir ÅŸeye hükmü geçmiyor, buyurdu. Ne kendi vücuduna tesir edebiliyor, ne de dış ÅŸartlara. Yani bizler aciz birer kuluz. Kendimize ait hiç bir ÅŸeyimiz yoktur.
Åžöyle devam etti:
- Ä°nsan akÅŸam yatıyor. Bazıları, sabah kalktığında, bakıyorsunuz ya felç olmuÅŸ mâzallah, ya da aklı gitmiÅŸ, öyle deÄŸil mi?
- Evet efendim. Hatta ölmüÅŸ oluyor hocam.
- Öyle ya. Kalbimizin çalışması elimizde mi? Durmasına mani olabiliyor muyuz?
- Mümkün deÄŸil.
- Bugün bir deprem olacak olsa, kim mani olabilir?
- Hiç kimse.
- O halde biz neyiz? Aciz bir kul. Ä°nsan oÄŸlunun yegane vasfı aciz olmasıdır. Ä°nsan, tek kelimeyle “Aciz” demektir yani.
Ve sordu ona:
- Ä°nsan ahirete giderken, malını mülkünü götürebiliyor mu?
- Yok efendim.
- Çoluk çocuÄŸunu?
- Götüremiyor tabii.
- Peki ne götürüyor? Yalnız Allah için yaptığı amelleri. Ama yine de Cennete girmek, amelle deÄŸil, Allah’ın rahmetiyle olur ancak.
Ve şunu anlattı:
Bize ne getirdin?
Talebeden biri, hocasını ziyarete gitmiÅŸ bir gün.
Hocası sormuş:
- Bize ne getirdin evladım?
Delikanlı;
- Sizde olmayan ÅŸeyi efendim, demiÅŸ.
Hocası merak etmiş:
- NeymiÅŸ bende olmayan?
- Günah efendim. Günahlarımı getirdim.
Bunu anlatıp;
- Ä°ÅŸte biz de Rabbimizin huzuruna günahlarımızı götüreceÄŸiz, buyurdu. Cenâb-ı Hak rahmetiyle muamele buyursun bizlere.
Ve ekledi:
- Cennete girmek, ancak Allahü teâlânın rahmetiyle mümkündür.
|
