Balıkesir’in Sındırgı kazasını nurlandıran büyüklerden biri de Kılavuz Dede’dir "rahmetullahi aleyh".
Bu zat bir gün;
- KardeÅŸlerim! Herkesle iyi geçinin. Kendinizle asla. Kimseye kızmayın, kendinize kızın. Herkesi sevin, kendinizi sevmeyin, buyurdu.
- Neden? dediler.
Buyurdu ki:
- Kim kendisiyle iyi geçinir, kendine kızmaz ve kendini severse, o kiÅŸi zarardadır. Çünkü kendinden maksat, nefsidir. “Nefs”, düÅŸmanıdır insanın. Ona günah iÅŸletip Cehenneme sokmak ister. Ä°ÅŸte sebep bu.
Dertlerinden kurtulurlardı
Kılavuz Dede, dert babasıydı insanların.
Başı sıkışan Ona koşardı.
O da çare bulmaya çalışırdı dertlerine.
Kimine dua ederdi,
Kimine nasihatte bulunurdu.
Bazısına da, beyaz kağıda, kalem kullanmadan parmağıyla bazı dualar yazıp verirdi.
Allah’ın izniyle muradları hasıl olur, kurtulurlardı dertlerinden.
Bir gün, yine böyle parmağıyla yazdığı bir kağıdı birine verip göndermiÅŸti.
Ancak bu iÅŸ, bir türlü aklına yatmadı adamın.
“Hiç parmakla yazı yazılır mı?” diyordu kendi kendine.
Bir kaç gün sonra, aynı kağıdı alıp geldi.
Aklı sıra imtihan edecekti bu Veliyi.
Bu düÅŸünce ile huzuruna varıp;
- Efendim, benim ÅŸöyle ÅŸöyle bir sıkıntım var, dedi.
Ve o kağıdı uzatıp rica etti:
- Åžuna, benim için bir dua yazar mısınız.
Mübarek, kağıda bakıp geri verdi kendisine.
- Yazacağım dua bu kağıtta var zaten.
Adam belli etmemeye çalıştı.
Fakat çok mahcup olmuÅŸtu.
- “Ah, yer yarılsa da...” diyordu giderken.
|
