Hazret-i Ömer, Abdurrahman bin Avf “radıyallahü teâlâ anhüma” ile birlikte her gece ÅŸehri dolaşırdı.

Ancak belli bir yere geldiklerinde;
- Sen az bekle! derdi.

Ve kendi yalnız gidip girerdi bir haneye.
Az sonra dönüp gelir ve devam ederlerdi dolaÅŸmaya.

Hazret-i Abdurrahman bunu çok merak ederdi.
Ama çekinirdi sormaya.
Bu, her gece böyle olurdu istisnasız.

Vaktâ ki hazret-i Ömer göçtü bu alemden.
Ertesi gün, Abdurrahman bin Avf hazretleri o yere gidip buldu o evi.

Ä°çeri girince hasta biriyle karşılaÅŸtı.
Pir-i fani bir ihtiyardı bu.

YaÅŸlı adam karşısında onu görünce ÅŸaşırdı birden.
Ve sordu heyecanla:

- Sen kimsin?
- Abdurrahman bin Avf’ım.

- Ömer yok mu?
- Yok, bugün ben geldim.

Ä°htiyar güçlükle konuÅŸuyordu.
- O nerde? Dün gece sabaha kadar bekledim, gelmedi.

Hazret-i Abdurrahman mecbur kaldı gerçeÄŸi söylemeye.
- O vefat etti baba.

İhtiyar bunu duyunca adeta yıkıldı ve;
“Vah Ömer!” diyerek baÅŸladı aÄŸlamaya.

Hazret-i Abdurrahman teselli etmeye çalıştı onu:
- Üzülme baba. O yoksa ben varım.

İhtiyar ağlıyordu:
- Ben Ömer’siz yaşıyamam oÄŸlum.

- Ben Onun arkadaşıyım baba. O nasıl hizmet ediyorduysa, emret, ben yapayım aynısını.

- Hayır oÄŸlum, sen Onun yaptığını yapamazsın. Ama bir yardım yapacaksan “Amin” de ÅŸu duama, dedi.

Ve ellerini kaldırıp yalvardı:
- Ya ilahi! Madem ki Ömer gitti, yaÅŸatma beni artık!

Duası anında kabul oldu.
Ellerini yüzüne sürerken teslim etti ruhunu.

Hazret-i Abdurrahman cenaze hizmetini bizzat gördü.
Ve göz yaÅŸları içinde defnettiler mezarına.