Bali Efendi "rahmetullahi aleyh", Anadolu Evliyasının büyüklerindendir.
1572 de İstanbul’da vefat etti.

Bu zatı bir düğün yemeğine davet ettiler.
Kabul edip teşrif etti.

Ancak yemek sırasında birisi yüksek sesle malayani şeyler konuşup üzdü bu büyük Veliyi.

Mübarek zat, onun bu hareketinden rahatsız olmuştu.

Ev sahibini çağırıp kulağına fısıldadı:
- Şu adama söyleyin. Ya sussun, ya da gitsin buradan!

Ev sahibi;
- Baş üstüne efendim, dedi.

Ve gidip ikâz etti adamı.
Ancak o, susmadığı gibi, dışarı da çıkmadı.
Devam etti edepsizliğine.

Ev sahibi çaresizdi.
Geri gelip büktü boynunu.
Hani, “Ne yapayım, dinlemiyor” demek istemişti.

Mübarek zat;
- Üzülme, buyurdu. O şimdi terk edecek burayı.

Hakikaten az sonra kapı çalındı.
Açtılar.

Bir çocuk, heyecanla o adamın yanına koştu ve;
- Yetiş amca! dedi. Sizin çocuk damdan düştü!

Bunu duyan adam, fırladı hemen dışarı.
Gidiş o gidiş.
Bir daha da gelmedi oraya.

Oradakiler hayretle birbirlerine bakıştılar.
- “Allah dostları”nı üzenlerin cezası acele verilir, diyorlardı birbirlerine.


Kalbin nurlanması için

Bir gün de bu zata;
- Efendim, kalbimizin nurlanması için ne yapalım? diye sordular.

Cevabında;
- Kızdığınız kimseye dua edin, buyurdu. Zira kalbi en ziyade nurlandıran şey budur.

Arzettiler:
- Ama bu, çok zor efendim.
- Evet zor. Ama marifet, zoru başarmaktır, buyurdu.