Ebu Abdullah el Mukri "rahmetullahi aleyh", Evliyanın büyüklerindendir.
NiÅŸabur’da vefat etti.
Ömrü insanlara hizmetle geçti bu zatın.
Sonunda bir hastalığa yakalandı.
MeÄŸer “Ölüm hastalığı”ymış bu.
AteÅŸler içinde kıvrandığı halde diz üstü oturur, ayağını uzatıp yatmazdı.
Halbuki oturacak takati yoktu.
Bu hâl dikkatini çekti oÄŸlunun.
Yanına gelip diz çöktü:
- Babacığım!
- Buyur evladım.
- Ağır hastasınız ÅŸu anda. Hani diyorum ki, ÅŸöyle ayaklarınızı uzatıp yatsanız olmaz mı? Rahat edersiniz.
OÄŸluna ÅŸefkatle baktı mübarek zat:
- Hey oÄŸul güzel dersin. Uzatayım da kime karşı uzatayım?
Delikanlı sağına soluna baktı:
- Burada kimse yok ki babacığım.
- Var evladım. Senin görmediÄŸin kimseler var burada. Melekler var. Onlara karşı mı ayak uzatayım?
OÄŸlu piÅŸman oldu öyle söylediÄŸine.
- Özür dilerim babacığım, dedi.
Ve açtı Kur’an-ı kerimi.
Başladı okumaya.
Az sonra babası “Allah!” deyip ruhunu teslim etti.
Ä°ki ÅŸey çok mühim
Bir gün nasihat istediler bu zattan.
Cevap olarak;
- Ä°ki ÅŸey çok mühimdir, buyurdu. Okumak ve okutmak.
Sonra izah etti:
- Okumaktan maksat, “Ä°slamiyet’i öÄŸrenmek”, okutmaktan maksat da öÄŸrendiÄŸini “BaÅŸkalarına öÄŸretmek”tir. ÖÄŸretmek, öÄŸrenmekten daha sevaptır.
Ä°hlasın artması için
Bir genç de bir gün bu zata;
- Efendim, ihlasımın artmasını istiyorum, ne yapayım? diye sordu
Cevaben;
- Öyleyse Ä°slam büyüklerinin, Evliyaların hayatlarını oku, buyurdu.
- O zaman ihlasım artar mı efendim?
- Evet evladım. Çünkü onların kalbleri çok nurludur. Hayat hikayeleri okunursa, sevgileri kalbe dolar. Onları sevince de kalb nurlanır, temizlenir. Ä°hlas hasıl olur böylece.
|
