Peygamber efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, bir sabah vakti hazret-i AiÅŸe’nin “radıyallahü teâlâ anha” hanesine geldi.
Geceyi öbür zevcesinin yanında geçirmiÅŸti.
Ä°çeri girince sordular:
- Ya Aişe, yiyecek bir şey var mı?
Hazret-i AiÅŸe validemiz, boÅŸ bulunup, ÅŸaka yollu cevap verdi:
- Bu gece kaldığınız evde, size yemek çıkarmadılar mı?
Efendimiz aleyhisselam gücenmiÅŸti bu sözüne.
Åžaka da olsa, müteessir olmuÅŸlardı.
Dışarı çıkmak için hazırlandı.
Tam kapıdan çıkıyordu ki, AiÅŸe validemiz piÅŸmanlıkla tuttu eteÄŸinden.
- Özür dilerim, gitmeyin, dedi.
Resulullah efendimiz, mübarek eteÄŸini çekip çıktı evden.
Aişe validemiz perişandı.
Yüzünü yere koyup, gözyaÅŸları içinde yalvarmaya baÅŸladı:
- Ya Rabbi, Habibini üzdüm, beni affet!
Durmadan ağlıyor,
gözlerinden akan yaÅŸlar yerleri ıslatıyordu.
O anda Hak teâlâ, Cebrail aleyhisselamı gönderdi Habibine.
Resulullah efendimiz tam mescide giriyordu ki, bir anda yanına gelip;
- Girmeyin ya Resulullah! dedi.
- Neden ya Cebrail?
Arzetti ki:
- Ey Allah’ın Habibi, AiÅŸe’nin gözyaÅŸları ırmak olmuÅŸ akıyor. Rabbimiz eve dönüp, kendisini teselli etmenizi emrediyor.
Resulullah efendimiz, acele eve döndü.
AiÅŸe validemiz Efendimiz aleyhisselamı görünce,
çok sevinip tekrar özür diledi.
Resulullah özrünü kabul buyurdular.
İkisi de mesrur olmuşlardı.
O anda emretti Hak teâlâ:
- Ey Cebrail, iki sevgiliyi barıştırdık. Åžimdi Cennete gir. Oradaki nimetlerinden götürüp ikram et onlara.
Cebrail aleyhisselam, bir anda Cennete girdi.
Türlü Cennet nimetlerinden alıp götürdü önlerine.
Bunlar da babana kalsın!
AiÅŸe validemiz, bir lokma Resulullah efendimize verir,
ikinci lokmayı kendisi alırdı.
İki lokma kalınca, Efendimiz aleyhisselam;
- Ya Aişe, bunlar da babana kalsın! buyurdu.
O anda kapı çalındı.
Resulullah efendimiz;
- Aç ya AiÅŸe! Ebu Bekir gelmiÅŸtir, buyurdular.
Gerçekten de hazret-i Ebu Bekir “radıyallahü teâlâ anh” gelmiÅŸti.
Ä°çeri girince;
- Bunlar Cennet nimeti ya Eba Bekir, senin için ayırdık, buyurdu.
Hazret-i Ebu Bekir, aldı o lokmaları.
Birini Resulullah efendimize uzattı.
Öbürünü kızına.
Efendimiz aleyhisselam sordular:
- Niçin böyle edersin ya Eba Bekir?
Edep ve muhabbetle arzetti ki:
- Sizin yemeniz, benim yememden bin kat hayırlıdır ya Resulallah!
|
