Hindistan’ın büyük Velilerinden Ahmet Kithu Efendi "rahmetullahi aleyh", gıybetten çok korkar, herkese de bunun zararını anlatırdı.

Bir gün sevdikleriyle otururken;
- Ben Rabbimden tek bir ÅŸey istiyorum! buyurdu.

Merak ettiler:
- O nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Ona, hiç gıybet etmemiÅŸ bir kul olarak kavuÅŸmak. Bunu istiyorum Rabbimden.

Hikmetini sordular.
- Çünkü gıybet, kul hakkına girer de ondan, buyurdu. Kıyamet gününde, hiç kimse beni böyle bir ÅŸey için arasın istemiyorum.

Sordular:
- Biz de istemiyoruz hocam. Bunun için ne yapmalıyız?

- Dünyada iken helallaşın! buyurdu.
- Ya helal etmezse efendim?

Buyurdu ki:
- Ne yapıp edin, o helallığı alın. Yoksa ahirette çaresi bulunmaz.

Bir hedefiniz olsun

Bu zat, bir günkü sohbetinde de;
- Ä°nsanın yaptığı iÅŸlerde, mutlaka bir hedefi, maksadı, gayesi vardır. Bu da iki türlü olur, buyurdu.

Sordular:
- Onlar nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Ya “Allah rızası” için olur, ya da “insanların rızası” için.

Ve izah etti:
- Yani insan, ya Rabbinin rızasını kazanmak için iÅŸ yapar bu dünyada, ya da insanlara beÄŸendirmek için. EÄŸer Allah için yaparsa çok iyi. Onun yardımcısı Allahü teâlâdır. Mübarek olsun.

Sordular:
- Ä°nsanlar için yaparsa efendim?

- Bu, çok kötü, buyurdu. Cenâb-ı Hak onun iÅŸini insanlara bırakır ki, sonu hüsran olur muhakkak.

Ä°man kâmil ise…

Bir gün de;
- Ä°manın kâmil olduÄŸunun alameti nedir? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Ä°manı kâmil olanlarda iki haslet bulunur, buyurdu. Biri, sevdiÄŸi ve beÄŸendiÄŸi ÅŸeyleri bir din kardeÅŸine verirler.

Sordular:
- Ya öbürü efendim?
- Öbürü, verdikleri zaman çok sevinirler. Öyle ki, alan adam bu kadar sevinemez.