İmam-ı Gazali hazretleri "rahmetullahi aleyh" anlatıyor.
İsrailoğulları zamanında, bir abid vardır.

Bir gün ona gelir ve;
- Ey abid! Filan yerde bir put var. İnsanlar ona tapıyor, derler.

Çok üzülür. Ä°çerler.
O putu kırmak için yola düÅŸer.

Halis niyetle giderken, ÅŸeytan çıkar önüne.
Ama insan kılığındadır.

Sorar abide:
- ArkadaÅŸ! Nereye böyle?
- İlerde bir put varmış. Onu kıracağım.

- Bırak canım. Başka işin yok mu senin.
- Hayır, mutlaka kırmalıyım onu.

Åžeytan yol vermez ve;
- Vazgeç, der. Sen onu kırsan bile yenisini yaparlar.

Dinlemez, devam etmek ister.
Ama ÅŸeytan, önüne geçer.

- Hayır! Geçemezsin buradan!
- Geçerim!

- Geçemezsin!
Kavgaya tutuÅŸurlar.

Abid, onu kaldırır, yere vurur.
Åžeytan, bakar ki iÅŸ fena.
Geçer baÅŸka oyuna.

- Bir dakika, der. Sana mühim bir ÅŸey diyeceÄŸim.
- Söyle, ne diyeceksin?

- Bak, sen fakir birisin. O putu kırmakla ne geçer eline? Sen kırarsın yarın yenisini yaparlar. Yastığının altına, her sabah, iki altın bırakayım, al kullan. Vazgeç bundan.
“Altın” lafını duyunca, kalbi döner.

Kendi kendine;
“DoÄŸru, altınların birini kendime sarfeder, öbürünü bir muhtaca veririm” der.

Vazgeçip, eve döner.
Sabah kalktığında, “iki altın” vardır yastığının altında.

Ä°kinci gün de alır altınları yastık altından.
Memnundur hayatından.

Altınlar çıkmayınca

Amaa, üçüncü gün çıkmaz altın.
NeÅŸesi kaçar.

Baltayı kaptığı gibi evden çıkar.
Aynı yerde yine ÅŸeytan çıkar önüne.

- Dön geri!
- Dönmem!

- Gidemezsin!
- Giderim!

Kavgaya tutuÅŸurlar.
Ama ÅŸeytan galip gelir bu kere.

Abidi kaldırıp, vurur yere.
Abid şoktadır.

- Pekala. Sen kazandın. Ama nasıl oldu bu? Diye sorar.

Åžeytan açıklar:
- Önce niyetin halis idi. Ä°hlaslı insanlara bizim gücümüz yetmez. Åžimdiyse nefsin için gidiyordun. Onun için maÄŸlup oldun.