Büyük evliyalardan Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin “kuddise sirruh“ talebesinden biri şöyle anlatıyor:

Hocamın vaazına gittim bir gün.
Bayezid camiinde vaaz ediyordu.
Oturup dinlemeye başladım.

Enteresan şeyler anlatıyordu.
Ama ben girince birden değiştirdi mevzuyu

Buyurdu ki:
- “İçinizden biriniz, mesela akşam eve gittiğinde görse ki, küçük oğlu evin damına çıkmış güvercin kovalıyor.

Hiç heyecana kapılmasın.
Çocuğa da bağırmasın.

Yavaş ve güzellikle:
- “Evladım! Gel bak sana şeker aldım” desin.
Ürkütmesin çocuğu.

Tatlılıkla içeri alsın.
Azarlıyacaksa, o zaman azarlasın.

Bunları söyleyip devam etti sohbetine kaldığı yerden.

Ben, kendi kendime;
“Hayırdır inşallah!” dedim. “Böyle bir ikâzda bulunmasının mutlaka bir hikmeti olsa gerek”.

Vaazı sonuna kadar dinledim.
Bitince de, kalkıp evime gittim.

Bir de ne göreyim.
Bizim küçük oğlan, çıkmış güvercin kovalıyor evimizin damında.

Hem de çatının en kenarında.
Kiremitlerin ucunda.

Tam bağıracaktım ki, zor tuttum kendimi.
Zira hatırlamıştım büyük Velinin tembihini.

Sakinleşmeye çalıştım.
Zor da olsa sesime yumuşak bir ton verdim.

Tatlı tatlı;
- Gel evladım, bak sana şeker aldım, dedim.

Geldi yavrucak.
Yavaşca tutup içeri aldım.

Meğer o tembihi benim için yapmış mübarek zat.
O zaman anladım.