Evliyanın büyüklerinden Seyyid Muhammed Salih “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün sevdiÄŸi bir gence;
- Evladım ilk yapacağın iÅŸ, Ä°slamiyet’i öÄŸrenmek olsun, buyurdu.

Ve sordu ona:
- Bu konuda Efendimiz “aleyhisselam” ne buyuruyor, biliyor musun?

Delikanlı merak etti:
- Ne buyuruyor efendim?
- Bir kimse, dinini öÄŸrenmek için, hatta dinden bir mesele öÄŸrenmek için evinden çıksa, dinini öÄŸreneceÄŸi zatın evine gidinceye kadar, o yola melekler kanatlarını döÅŸerler.

Genç merakla sordu:
- Neden efendim?
- Bu ÅŸerefli kul benim üstüme bassın da ben de ÅŸerefleneyim, diye.

Ve ilave etti:
- Bu, dinini öÄŸrenmek için giden kiÅŸiye verilen sevabtır. Ya öÄŸretmek için giderse? Yani birine bir din kitabı verirse, veya kitap verilmesine sebep olursa, yani birisi onun elinden dinini öÄŸrenirse, ona verilen sevab elbette daha fazla olacaktır.

Dinimizin iki esası

Bir gün de sevdiÄŸi bazı gençlere;
- Evlatlarım, dinimizin iki esası vardır, buyurdu. Biri öÄŸrenmek, diÄŸeri öÄŸretmek.

Ve izah etti:
- Dinini öÄŸrenmek için evinden çıkan kimseye, gökteki kuÅŸlar, karadaki hayvanlar, denizdeki balıklar istiÄŸfar eder, “Yâ Rabbi bu kulunu affet!” diye ona dua ederler.

Ve ilave etti:
- Dinimizin en büyük düÅŸmanı, cehalettir. Onun için nerede ilim varsa orada Ä°slamiyet vardır. Nerede Ä°slamiyet varsa, orada ilim vardır. Ä°limsiz din olmaz.

Åžöyle özetledi:
- Onun için Ä°slamiyet’i öÄŸrenmek çok büyük bir ibadet ve çok büyük sevabtır.