Ahmed Yesevi “rahmetullahi aleyh”, küçük yaşından beri Resulullah efendimizin “aleyhisselam” her sünnetine riayet ederdi.
YaÅŸ konusunda da takip etti Onu.
Altmışüç yaşına gelince, istemedi bu dünyada bulunmayı.
Allah’ın Resulü “sallallahü aleyhi ve sellem”, bu yaÅŸta dünyadan ayrılmışken, benim hâlâ yeryüzünde durmam Onu sevmeye yakışır mı diyerek bir hücre yaptırdı yer atında.
Kalan ömrünü o hücrede geçirdi artık.
Mezar gibi bir yerdi orası.
Dar, küçük ve karanlık.
O yerde, ibadetle geçirdi kalan ömrünü.
Kendisini ölmüÅŸ olarak düÅŸünür, ilim ve ibadetle geçirdi gece ve gündüzünü.
Yüzyirmiüç yaşında, vefat etti o hücrede.
Allahlık dâvâ etme
Bir gün talebesinden birini bir yere gönderirken;
- Evladım, sakın ola, gittiÄŸin yerde Allahlık ve Peygamberlik dâvâsında bulunmayasın, diye tembih etti.
Talebe şaşırdı:
- Tövbe efendim, Hiç öyle ÅŸey olur mu?
- Olabilir evladım.
- Nasıl olur hocam?
- Her istediÄŸinin olmasını istemek, Allahlık iddiasında bulunmak, her sözünün dinlenmesini istemek de Peygamberlik dâvâ etmektir oÄŸlum. Çünkü biz kuluz. Yalnız Allahü teâlânın istediÄŸi olur ve yalnız Peygamberin “aleyhisselam” sözüne mutlak itaat edilir.
Yüz ÅŸehit sevabı
Bir gün de talebesinden biri;
- Hocam, şehit sevabı nasıl kazanılır? diye sordu.
Cevaben;
- Sana ben, bir deÄŸil, yüz ÅŸehit sevabı kazandıran bir amel söyleyeyim mi?
- Buyurun efendim.
- Gıybet eden birini görürsen, konuÅŸturma, sustur hemen!
- Nasıl susturayım hocam?
- Açıkça Sus! de. Bunu yaparsan, yüz ÅŸehit sevabı kazanırsın.
|
