Davud-i Tai “rahmetullahi aleyh”, Allah adamlarındandır.
İmam-ı azam hazretlerinin dersine devam edip, kalbi ilahi nurlarla doldu.

Halife Harun ReÅŸid, bir gün bu zata gelip;
- Bana nasihat eder misin, diye rica etti.

Cevaben;
- Ey Harun, günahtan çok sakın, buyurdu. Zira ölünce, hesaba çekileceksin. Milletine de zulmetme, onlara acı. Yoksa mahÅŸer gününde hepsi senden dâvâcı olurlar.

Harun ReÅŸid göz yaÅŸları içinde dinledi.
Ve bir kese altın verdi kendisine.

Ama O almadı ve;
- Param, ölünceye kadar bana yeter, buyurdu.

Bu para ne zaman biterse…

Zira O, evini yeni satmış, o helal para için de; Yâ Rabbi, bu para ne zaman biterse, ömrüm de bitsin diye dua etmiÅŸti.

Ve o paranın kaç gün idare edeceÄŸini de bildirmiÅŸti Harun ReÅŸid’e.
Halife, defterini çıkarıp not etti bu tarihi.

Aradan bir müddet geçti.
Harun Reşid, bazı kimselere;
- Davud-i Tai hazretleri bugün vefat etmiÅŸtir, dedi.

Şaşırdılar:
- Nerden biliyorsun?
- Parası, tam bugün bitti de ondan.

Gerçekten de o gün geldi ölüm haberi.

Ölüme çare yok

Bu zat, bir sohbetinde;
- KardeÅŸlerim, ölüme çare yok. Mümin olsun, kâfir olsun herkes bir gün ölecek, buyurdu.

Sordular:
- Ölüm acısını herkes duyacak mı efendim?
- Kâfirler, çok ÅŸiddetli hissedecekler.

- Ya müminler efendim?
- Onlar, öldüÄŸünü anlamayacak bile. Bir bakacak ki ölmüÅŸ. Aaa, ben ölmüÅŸüm diyecek, o kadar.