Ömer bin Abdülaziz hazretleri halife olunca, önüne saltanat atlarýný getirdiler.

Sordu onlara:
- Nedir bunlar?
- Hilafete mahsus atlardýr efendim. Buyurun binin, sizi hilafet konaðýna götürelim.

- Lüzum yok, buyurdu. Ben kendi atýmla, kendi evime giderim.

Evine gidince, hizmetçisi karþýladý.
Kendisini düþünceli ve üzgün görünce;
- Ey efendim, kederli bir haliniz var. Sebebi nedir acaba? diye sordu.

Cevaben;
- Hiç sorma. Doðudan batýya kadar bütün ümmet-i Muhammedi, artýk benden soracaklar, buyurdu. Böyle aðýr ve mesuliyetli bir iþin altýna girdim. Nasýl kederli olmayayým.

Benimle olmak istiyorsan

Sonra, hanýmý Fatýma hatunu yanýna çaðýrarak;
- Ya Fatýma! Eðer benimle yaþamak istiyorsan, bütün ziynetlerini çýkarýp beytülmala vermelisin, buyurdu.

Ve ekledi:
- O mücevherler sende olursa ben seninle kalamam, haberin olsun.

Fatýma hatun;
- Peki deyip, bütün ziynetlerini çýkardý o anda.

Ve beytülmala gönderdi hizmetçiyle.
Hem de bir tekini bile ayýrmadan.

Halifenin de þahsi elli bin altýný vardý o gün için.
O da, o altýnlarý hibe etti beytülmala.

Baþka nesi varsa, daðýttý onlarý da fakirlere.
Bir tek giyecek elbisesi kaldý yanýnda, iki deðil.

Hepiniz serbestsiniz

Hizmetçilerine de;
- Hepiniz serbestsiniz, buyurdu. Ýstiyorsanýz hepinizi âzad edebilirim.

Ve ekledi:
- Kalmak isteyen, benden bir þey istememek þartýyla kalabilir.

Hizmetçiler, aðlayarak;
- Þartýnýzý kabul ediyoruz efendim, dediler.
Ve ayrýlmadýlar yanýndan.