Ömer bin Abdülaziz hazretleri “rahmetullahi aleyh”, vefat edince, akrabasý taziye için hanýmýna geldiler.

Sabýr tavsiye ettikten sonra;
- Bize, zevcin Ömer’den biraz bahset, dediler.

Þöyle anlattý:
- O, gece ve gündüz ibadet yapýyordu hep.
Allahü teâlâdan çok korkuyordu.

Bir ömrünü kullarýn hizmetine vakfetmiþti.
Allahü teâlâdan hayâ eder ve Onun korkusundan her gece aðlardý.

Öyle ki, iki gözü þiþerdi aðlamaktan.
Sonunda bir âh eder ve bayýlýp yere düþerdi.

Niçin çok aðlýyorsun?

Bir gece, yine iki rekat namaz kýlýp, elleri çenesinde tefekküre daldý.
Göz yaþlarý, sel olup aktý yanaklarýndan.
Fecir sökene kadar devamlý aðladý.

Kendisine;
- Ne oldu ki bu gece çok aðlýyorsun? diye sordum.

Cevaben;
- Bu milletin, zenginine fakirine sultanlýk yapýyorum. Þu memleketin dört bir yanýnda yaþayan nice dertli, kederli ve nice biçare insanlarýn hesaplarý, hep bana sorulacak, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ýþte “Bu hesabýn altýndan ya kalkamazsam” diye düþündüm de kederimden aðlýyorum haným.

Peygamber sevgisi

Bir gün, sevdiði insanlara;
- Müslüman, Sevgili Peygamberimizi “aleyhisselam” canýndan bile çok sever, buyurdu.

- Keþke biz de öyle olabilsek efendim, dediler.
- Ýnþallah nasib olur.

- Ýnþallah efendim, dua edin.
- Eshab-ý kiramýn aleyhimürrýdvan hepsi böyleydi mesela. Canlarýndan, mallarýndan, evlatlarýndan daha çok severlerdi Onu. Harplerde seve seve ölüme atýlýrlardý Onun uðrunda.