Ahmed bin Hanbel hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Ýslam âlimlerinin en büyüklerindendir.

Hanbeli mezhebinin reisidir.
Ömrünü Ýslamiyet’i öðrenmek ve öðretmekle geçirdi.

Oðlu Abdullah anlatýyor:
Babam, geceleri uyumaz, ibadet ederdi hep.
Yatsýdan sonra biraz dinlenir, sonra kalkýp sabaha kadar ibadet ederdi.

Ahiret iþlerine ehemmiyet verir, dünya malýna zerrece kýymet vermezdi.
Ýnsanlara kolaylýk gösterirdi.

Kimseyi incitmez, doyuncaya kadar yemezdi hiç.
Ekmeðini sirkeye banýp yerdi çoðu zaman.

Hýzlý adýmlarla yürürdü.
Yaptýðý beþ haccýndan üçünü yaya olarak yapmýþtý.

Nereden geliyorsun?

Bir gün, talebeye ders veriyordu ki, içeri hiç tanýmadýðý biri girdi aniden.
- Selamün aleyküm.
- Aleyküm selam.

Hazret-i Ýmam sordu.
- Buyurun, nereden geliyorsunuz?
- Ben çok uzak bir diyardan geliyorum. Ahmed bin Hanbel siz misiniz efendim?

- Evet, benim.
- Size Hýzýr aleyhisselamýn selamýný getirdim.

- Aleyküm selam. Hýzýr aleyhisselamý nerde gördünüz?
- Rüyada gördüm, dedi.

Cennete gideceksin

Ve þöyle anlattý:
Bir Cuma gecesi rüya gördüm.
Nur yüzlü bir ihtiyar, yanýma gelerek;
- Sen yarýn Baðdat’a git. Orada Ahmed bin Hanbel adýnda bir âlim vardýr. Ona benden selam söyle, dedi.

Ve tembih etti:
- Onu görünce, Seni, gökteki melekler bile bilir ve severler. Zira sen, nefsini düþman bilip, Rabbine ibadette çok sabýrlý davrandýn. Bu yüzden Cennete gideceksin diye bildir kendisine.