Ýyilerin düþmaný çoktur ya.
Ýbrahim bin Usayfir hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” de sevmeyenleri vardý.

Hele biri vardý ki, çok üzüyordu bu büyük Veli’yi.
O ise hiç karþýlýk vermiyor, sabrediyordu devamlý.

Ama haddi aþtý adam.
Bu sefer gadaba geldi mübarek zat.

- Eden bulur! buyurdu hiddetle.
Ve buldu da.

O böyle buyurduðu anda o bedbaht bir yolda yürüyordu ki, birden düþtü.
Ve kalkamadý bir daha.

Etraftan koþup geldilerse de bir þey yapamadýlar.
Zira nabzý atmýyordu.
Ölmüþtü.

Yanmaktan kurtuldular

Bir gün de, sakalarý gördü yolda.
Çaðýrdý onlarý.

Medresenin etrafýndaki hendekleri gösterip;
- Bütün sularýnýzý buralara dökün! buyurdu.
Öyle yaptýlar.

Ama hikmetini kimse anlayamamýþtý.
Tâ ki gece yarýsýna kadar.

O saatte ani bir yangýn çýktý yakýn çevrede.
Alevler hýzla etrafa yayýlýyordu.

Ancak medresenin etrafýndaki su dolu hendekleri geçemeyince büyük bir felaket önlenmiþ oldu.

Medrese yanmaktan kurtuldu.

Ölü bir yýlan

Bir gün de süt ikram ettiler bu zata.
Kabul edip aldý.

Ama içmeyip hýzla yere çarptý toprak kâseyi.
Kap kýrýldý. Ýçinden ölü bir yýlan çýktý.

O kimseye dönüp;
- Elhamdülillah! buyurdu. Hak teâlâ korudu bizi.