Ömer bin Abdülaziz hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda insanlar sulh ve sükun içinde yaþýyorlardý.

Ancak çekemeyenler de vardý kendisini.
Bunlar bir gün Halifenin hizmetçisini bir yere çaðýrdýlar.

Geldiðinde ona bin altýn verip;
- Efendini zehirleyerek öldür! dediler.

Hizmetçi bin altýný görünce unuttu her þeyi.
Ve içirdi bir gün zehiri Halifeye.

Nasýl yaptýn bunu?

Halife, durumu anlayýnca, çaðýrýp sordu hizmetçiye:
- Ben sana bir kötülük yaptým mý?
- Hayýr efendim, yapmadýnýz.

- Peki sen niye bu kötülüðü yaptýn bana? Nasýl yapabildin bu ihaneti?

Hizmetçi önüne bakýyordu.

Halife;
- Eðer doðru söylersen ceza vermeyeceðim, buyurdu.

O zaman bin piþmanlýkla yerlere kapanarak;
- Ey efendim, düþmanlarýnýz, bin altýn verip yaptýrdýlar bana bu iþi, dedi.

Getirtti o bin altýný.
Gönderdi devlet hazinesine.

Hizmetçiye de;
- Seni affettim, buyurdu. Devam et hizmetine.

En mühim iþ

Bir gün, sevdiklerine;
- En mühim iþ, son nefeste imanla gitmektir, buyurdu. Yaptýðýmýz ibadetler de, hep bunun içindir zaten.

Bir müddet sessiz kaldýktan sonra;
- Âh yalan dünya! buyurdu. Cenâb-ý Hak dünya için; meta-ül gurur buyuruyor.

- O ne demek efendim? dediler.
- Hani tencereyi tutmaya yarayan bez vardýr ya.

- Evet efendim.
- Meta-ül gurur odur iþte.