Ömer bin Abdülaziz hazretleri “rahmetullahi aleyh”, vefat etmeden önce Meymun bin Mihran’a vasiyette bulundu.

Meymun þöyle anlatýyor:
Halife, bir gün beni çaðýrýp;
- Ey ibni Mihran! Önceki halife Velid ölüp de kabrine konulduðunda ben de oradaydým. Yüzünü açýp baktým. Maalesef siyahtý, buyurdu.

Peþinden;
- Beni kabre indirdiklerinde sen de benim yüzüme bak! diye vasiyet etti bana.
Bir gün sonra vefat etti.

Cenaze namazý kýlýndý.
Sonra, cenazesini kabrine indirdiler.
Vasiyeti üzere, kabre inip yüzüne baktým.

Gençliðinden daha nurlu, daha parlak, sevimli ve güzeldi.
Görenler gýbta ettiler.

Sen niçin aðlýyorsun?

Ömer bin Abdülaziz hazretleri vefat ettiðinde, herkes çok üzüldü.
Gözyaþlarýyla aðladý her Müslüman.

Hatta cenazenin arkasýndan, bir rahip üzüntüyle yürüyüp gözyaþýyla aðlýyordu ki, kendisine;
- Sen niçin aðlýyorsun? dediler.

Cevabýnda;
- Yer yüzünde bir tane güneþ vardý, o da battý, dedi. Ýþte ona aðlýyorum.

Herhalde Halife öldü

Bir çoban da þöyle anlatýyor:

Daðda, koyun güdüyordum ki, bir kurt gelip aniden saldýrdý koyunlara.
Çok þaþýrdým.
Çünkü yýllardýr böyle bir hadise olmamýþtý bu ülkede.

Kendi kendime;
“Herhalde halife öldü. Zira o hayattayken böyle þeyler olmazdý” diye düþündüm.

Az sonra iþittim acý haberi.
Düþündüðüm þey doðruymuþ.
Ömer bir Abdülaziz hazretleri göçmüþ bu dünyadan.