Ömer bin Abdülaziz hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” evinde misafiri varken, bir akþam lambanýn ýþýðý azaldý birden bire.

Misafirler lambaya bakýp;
- Ya Emir-el müminin! Lambanýn yaðý bitmiþ, izin verin, biz koyalým, dediler.

Cevaben;
- Misafire iþ gördürmem, buyurdu.

- Hizmetçiyi kaldýralým efendim, dediler.
- Hayýr hayýr, yeni yattý zaten, býrakýn uyusun, buyurup kalktý yerinden.
Yað koydu lambaya.

Misafirler þaþýrdýlar bu iþe.
Zira hizmetçisi varken kendisi yapmýþtý bu iþi.

Onlarýn þaþýrdýðýný görünce;
- Ne var bunda, buyurdu. Bu iþi yapmadan da Ömer’dim. Yapýnca da Ömer’im. Kullarýn hayýrlýsý, her halinde tevazu gösterendir.

Bir dirhem paran var mý?

Ömer bin Abdülaziz hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün hanýmýna;
- Ey hatun, yanýnda bir dirhem para var mý? diye sordu.

Hanýmý cevaben;
- Senin gibi sultanda olmazsa, bende nasýl olsun, dedi.

Bu cevap hoþuna gitti Halifenin.
- Doðru söylüyorsun ya Fatýma, buyurdu. Ama bu hâl, kýzgýn bir
zinciri boðazýmda taþýmaktan daha iyidir.

Haddini bil!

Kendi oðlu, bin dirhem para verip yüzük taþý almýþtý.
Bunu öðrenince, bir mektup yazdý ona.

Mektubunda;
- Ey oðlum, o aldýðýný sat da, o para ile bin fakirin karnýný doyur, buyurdu.

Ve ekledi:
- Onun yerine iki dirhemlik yüzük taþý al.
Üzerine “Haddini bil” diye yazdýr.
Gözlerinden öperim.