Ömer bin Abdülaziz hazretleri “rahmetullahi aleyh”, ölüm hastasýydý ki, tabip çaðýrdý yakýnlarý.

Tabip geldi ve Halifeyi muayene edip;
- Çok zehir içmiþ, dedi. Hayatý hususunda teminat veremem.

O sýrada aðlamaya baþladý Halife.
Yakýn akrabalarý da yanýndaydý.

- Niçin aðlýyorsunuz efendim? dediler. Bir mücahid olarak Rabbine varýyorsun. Allah’ýn izniyle sünneti ihya ettin. Bid’atlarý kaldýrdýn ortadan.

Buyurdu ki:
- Az sonra Rabbimin huzuruna çýkacaðým. Bu milletin hesabý hep bana sorulacak. Bu hesabýn altýndan kalkabilecek miyim? Bunu düþünerek aðlýyorum.

Sonra;
- Beni oturtun, buyurdu.
Yavaþça oturttular yataðýnda.

Hakiki mabud, Allah’týr

Oradakilere bakýp;
- Hakiki mabud, ancak Allahü teâlâdýr. Ýbadet olunmaya, sýrf Onun hakký vardýr, buyurdu.

Sonra gök yüzüne çevirdi baþýný.
Ve sevinç gözyaþlarý doldu gözlerine.

Birilerini gördüðü belliydi.
Yine sevinçli olarak;
- Þu anda öyle kiþileri görüyorum ki, ne cindir onlar, ne de insan, buyurdu.
Kelime-i þehadeti söyledi.

Ve ruhunu teslim edip Rabbine kavuþtu.

Ýnsan niçin yaþar?

Bir gün bazý gençlerle sohbet ederken;
- Ýnsan, bu dünyada ne için yaþar? diye sordu onlara.
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Müslüman, sadece Allahü teâlânýn rýzasýný kazanmak için yaþar. Bunun için çalýþýr.

- Baþka maksadý yok mudur efendim?
- Hayýr, tek gayesi, Rabbinin rýzasýný ve sevgisini kazanmaktýr.