Bayezid-i Bistami hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” evinde, yýllarca hizmetini gören bir talebesi vardý.

Onu ne zaman çaðýracak olsa;
- Senin ismin neydi? diye sorardý.

Bir gün yine sorunca;
- Efendim! Yirmi yýldýr bu evdeyim. Yine de ismimi sorarsýnýz? dedi.

Büyük Veli;
- Kusura bakma, buyurdu. Beni Allah sevgisi kaplayýnca, Ondan gayri her þeyi unutuyorum. Bu, elimde deðil.

Talebe;
- Özür dilerim hocam, dedi.

Ben bunu hak ettim

Bayezid-i Bistami hazretleri, bir gece kabristanda dolaþýrken bekçi Onu gördü.
Ancak tanýmadý.

Halinden þüphelenip, hýrsýz zannetti onu.
Ve yaklaþýp bastonuyla vurmaya baþladý.

O ise hiç ses çýkarmýyor, üstelik de;
“Ben bunu hak ettim” diyordu içinden.

Derken bastonu kýrýldý bekçinin.
Yorulmuþtu da.

Bu kadar yeter deyip, ayrýldý oradan.
Bayezid-i Bistami hazretleri de evine döndü.

Ancak bastonun kýrýlmasý dert olmuþtu Ona.
Benim yüzümden kýrýldý deyip üzülüyordu.

Hakkýný helal et

Talebeden birine, bastonun deðeri kadar para verdi.
Bir kutu da tatlý alýp, talebesiyle o gece bekçisine gönderdi.

Bir de mektup yazdý.
Çok muhterem, bekçi efendi! Dün gece, kabristanda beni hýrsýz sanýp dövdün. Bu yüzden bastonun kýrýldý. Gönderdiðim parayla, kendine yeni bir baston al. Hakkýný da helal et. Bir de tatlý gönderiyorum. Afiyet-i þifa olsun.

Genç bekçi, mektubu okudu.
Ne yapacaðýný, ne diyeceðini bilemedi.

Koþtu hemen huzuruna.
Talebesi olmakla þereflendi.