Ahmed bin Harb hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda Bizans’ta bir doktor Allah’a inanmýyor, “Alem kendi kendine var olmuþtur. Bu kâinatý bir yaratan yoktur” diyordu.

Ancak kimse ikna edemiyordu kendisini.
Hýristiyan alemi, aciz kaldý bu dehrinin elinden.

Kral, Ýslam hükümdarýna;
- Sana, dinsiz bir doktor gönderiyorum. Kendisi dehri olup, Allah’ýn varlýðýný inkâr ediyor. Biz aciz kaldýk. Sizin âlimleriniz buna haddini bildirsin, diye yazdý.

Hükümdar, Ahmed bin Harb hazretlerini “rahmetullahi aleyh” çaðýrýp durumu arz etti.

Büyük Veli;
- Pekâlâ, buyurdu. Siz münazara yerini hazýrlayýn. Ben biraz gecikeceðim.
Beklesin beni biraz.

Niçin geç kaldýn?

Ve gecikerek gelince sordu dehri:
- Niçin, geç kaldýnýz?
- Sorma, abdest almak için Dicle'ye gittim. Orada tuhaf bir þeyle karþýlaþtým.

Dehri merak etti:
- Ne oldu ki?
- Bir aðaç durup dururken yýkýldý. Sonra kendi kendine biçilip tahta oldu ve o tahtalar yine kendi kendilerine birleþip sandal oldu. Ben de ona binip geldim. Onun için geciktim, kusura bakma.

Bu sözlerin saçma

Dehri;
- Sen delisin, dedi. Bu sözlerin de saçma.

- Neden?
- Hiç bir aðaç kendi kendine biçilip sandal olur mu?

Buyurdu ki:
- Ey ahmak! Sen de; “Bu alem, kendi kendine olmuþ” diyorsun ya. Ufacýk bir sandal, kendi kendine olamazsa, þu koskoca kâinat kendi kendine nasýl olur?

Dehri düþündü.
- Çok haklýsýn, dedi.

Ve kelime-i þehadeti getirip, imanla þereflendi.