Ebül Hasen Büþenci hazretleri “rahmetullahi teâlâ aleyh” vefat ettiðinde kabrini ziyarete geldi bir kiþi.
Fakir ve garipti.

Bu mübarek Veliyi vesile edip;
- Yâ Rabbi, bana dünyalýk ver, diye dua etti.

O gece, rüyasýna girdi mübarek zat.
Kendisine;
- Dün beni ziyaret ettin. Ama bizi vesile edip dünyalýk istedin. Bir daha böyle yapma, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bizi vesile edip dua edeceksen, Cenneti iste. Cehennemden kurtulmayý talep et. Ebedi kurtuluþu istemek varken, deðer mi dünyalýk istemek?

Rabbine güven!

Bir gün de gencin biri nasihat istedi bu zattan.

Cevabýnda;
- Rabbine güven, buyurdu. Her ne ihtiyacýn olursa, Ondan iste.

Delikanlý sordu:
- Ýnsanlardan bir þey istenmez mi efendim?
- Allah varken kuldan istemek, hakiki mümine yakýþmaz oðlum.
Kuldan gelen nimetleri de O gönderiyor zaten.

Ve ekledi:
- Seni yaratan, seni en iyi bilendir evladým. Halýk varken mahluktan istemek, kulluða yakýþmaz.

Allah’ýn ihtiyacý yok

Bir gün de;
- Efendim, Allahü teâlânýn biz kullarýn ibadetine ihtiyacý var mý? diye sordular.

Cevaben;
- Hayýr. Allahü teâlâ, kullarýnýn ibadetine muhtaç deðildir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ama bizim ibadet yapmaya ihtiyacýmýz var.

Sordular yine:
- Ýnsan ne ile kýymet kazanýr hocam?
- Rabbine ibadet etmekle.