Bir gün nasihat istediler Ebül Hasan-ý Harkani hazretlerinden “rahmetullahi aleyh”.

Cevap olarak;
- Allah'ýn kullarýna yardým edin, buyurdu. Hele anne-babanýz muhtaçsa, onlara hizmet edin ki, bu, büyük devlettir.

Ve þunu anlattý:
Ýki kardeþ, bir evde yaþýyorlardý.
Hizmete muhtaç anneleri de vardý bir de.

Biri, annesinin hizmetlerini yapýyor, öteki, bir köþeye çekilip Rabbini zikrediyordu.

Bu, her gece böyle devam ederdi.
Bir gece, zikirle meþgul olan kardeþ, rüyasýnda bir nida iþitti.

Allah’ýn ihtiyacý yok

Þöyle ki;
- Ey filan! Senin kardeþini baðýþladýk. Seni de onun hatýrý için affettik! diyordu.

Çok þaþýrdý.
“Nasýl olur? Ýbadet eden benim. Ama kardeþimin hatýrý için affediliyorum. Hikmeti ne acaba?” diye düþündü.

O anda;
- Ey filan! Allahü teâlânýn senin ibadetine ihtiyacý yoktur. Ama anneniz muhtaç. Ona yapýlan hizmet, Allah indinde daha kýymetlidir, deniyordu.

Önce lazým olan þey

Bir gün bazý gençler;
- Efendim, insana en önce lazým olan þey nedir? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Önce itikadýný düzeltmektir, buyurdu.

Ve izah etti:
- Ehl-i sünnet âlimlerinin bildirdiði gibi bir iman ve itikat edinmek, her þeyden mühimdir.

Sordular:
- Ondan sonra efendim?
- Ýmandan sonra ibadete sýra gelir tabii.

- En mühim ibadet nedir efendim?
- Beþ vakit namaz kýlmaktýr. Namaz, ibadetlerin hepsini kendinde toplayan ve insaný Allahü teâlâya en çok yaklaþtýran bir ibadettir.