Ebu Said-i Ebül Hayr hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” Ebu Tahir adýnda bir oðlu vardý.
Mektebe gitmekten korkuyordu.

Bir gün babasýna;
- Ben mektebe gitmek istemiyorum, dedi.

Babasý;
- Pekâlâ gitme, buyurdu. Ama bir þartla. Kur’an-ý kerimden Fetih suresini ezberleyeceksin.

- Tamam babacýðým, ezberlerim.

Ve bir güzel ezberledi bu sureyi.
Aradan yetmiþ sene geçti.
Babasý vefat etti.
Kendi de yaþlanmýþ fakir ve muhtac hale gelmiþti.
Ýsfehan hakimine gidip, arzetti maddi yönden sýkýntý çektiðini.

Hakim, çok iyi karþýladý kendisini.
Ýkramlarda bulundu.
Zira mübarek babasýný çok severdi.

O, cahilin biridir

Fakat bir fitneci, hakimin huzuruna gidip;
- Siz ne yapýyorsunuz? O, cahilin biridir. Kur’an-ý kerimi bile okuyamaz, dedi.

Hakimin kafasý karýþtý.
Ýlim ehli zatlardan meclis kurup, imtihan için çaðýrdý Ebu Tahir’i.
Ve o fitneciye;
- Bir sure söyle, okusun, dedi.

Fitneci biraz düþünüp;
- Fetih suresini okusun, dedi.

Ebu Tahir, yetmiþ sene önce ezberlediði bu sureyi bir güzel okuyup, mahcub etti o fitneci adamý.

Ancak hem okuyor, hem de aðlýyordu.
Hakim sordu:
- Ne için aðlýyorsun?

Anlattý babasýnýn bu kerametini.

Hakim,
- Gerçekten ne büyük Veli imiþ. Yetmiþ sene sonra olacak hadiseyi bildirmiþ, demekten kendini alamadý.