Seyyidet Nefise hazretleri “rahmetullahi aleyha” zamanýnda hýristiyan bir kadýn ve bir de oðlu vardý.

Bu çocuk, sefer için çýktý bir gün evden.
Issýz bir yerde yürürken eþkýyalar bunu tutup esir ettiler.
Günler geçti aradan.

Annesi, hiç bir haber alamýyordu oðlundan.
Çaresiz Seyyidet Nefise hazretlerine gitti.

Durumu anlatýp;
- Dua edin, diye yalvardý.

O da kaldýrdý ellerini.
- Yâ Rabbi, bu çocuðu geri döndür! diye dua etti.

Hemen o gece kadýncaðýzýn kapýsý çalýndý.
Açýnca, oðlunu gördü eþikte.
- Hasretle sarýlýp;
- Nerde kaldýn evladým, dedi. Seni çok merak ettik.

Salýn gitsin diyordu

Çocuk þöyle anlattý:
- Anneciðim, yolda beni tutup esir aldýlar. At üstünde, günlerce yol aldýk.
Nihayet, çok uzak bir mahalde, bir hücreye attýlar. El ve ayaklarýmý, zincirle baðladýlar.

Annesi meraklandý.
- E, sonra?
- Az önce bir ses duydum: “Salýn da gitsin. Zira o, Seyyidet Nefise'den dua aldý” diyordu.

O ara bir el gördüm. Çözdü zincirlerimi.
Sonra evimizin önünde buldum kendimi.

Kadýncaðýz bunu duyunca imana geldi hemen.
Oðlu da peþinden.

Sýkýntýnýn sebebi

Bu mübarek hatun, bir gün sevdiklerine;
- Ýnsana sýkýntý veren þeyler nedir, bilir misiniz? diye sordu.

- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Nefse tâbi olmak ve kötü arkadaþlarla düþüp kalkmaktýr. Bu ikisine uymayan, sýkýntý çekmez.