Ebu Said-i Ebül Hayr “rahmetullahi aleyh” hazretleri, henüz çocuk iken bir gün, Serahs þehrinde dolaþýyordu.

Derken hâl ehli bir kimseye rastladý.
Oturmuþ, kaftanýný yamýyordu mübarek zat.

O zata yaklaþýp, güneþini kesiverdi.
Yani gölgesi, o zatýn kaftanýna düþtü.

Mübarek zat baþýný kaldýrdý.
Ve ona sevgiyle bakýp;
- Ey Ebu Said, seni de bu yama ile birlikte kaftanýma diktim, buyurdu.
Zira Ebu Said’in manen üstünlüðünü kalb gözüyle görmüþtü.

Maksadýmýz, bir tektir

Elinden tutup, kendi üstadýna götürdü hemen.
Üstadý, Ebül Fadl-ý Serahsi hazretleriydi.

Ebu Said’e bir defa bakýp;
- Maksadýmýz, bir tektir. O da, Allah’ýn kullarýný hak yola çekmektir, buyurdu. Yüzyirmidört bin kadar Peygamberler de “aleyhimüsselam” bu iþi yapmak için gelmiþlerdir esasen.

Bu sözler, ruhuna hayat verdi Ebu Said’in.
Kendinden geçer gibi dinledi bu zatý.

Devam etti bu Velinin sohbetine.
Ve yükseldi tasavvufun yüksek derecesine.

Büyükleri sevin!

Bu zat, bir sohbetinde;
- Ýþin baþý, muhabbettir, buyurdu. Allah adamlarýný çok seviniz. Zira onlarýn hürmetine, yaðýyor yaðmur ve kar. Onlarýn kalblerinden, kalblere feyiz akar.

Þöyle devam etti:
- O büyüklere sevgi muhabbet ne kadarsa, onlarýn kalblerinden o kadar feyz gelir.

Sordular:
- Sevgi az olursa yine feyiz gelir mi efendim?
- Evet, az da olsa feyz gelir. Yeter ki, o zatlara inkâr olmasýn bir kalbde.

- Ýnkâr varsa efendim?
- Ýnkâr varsa, feyz gelmez. Nitekim büyüklerimiz; (Ýnkâr eden, mahrum kalýr) buyurmuþlardýr.