Abdülvehhab-ý Þarani hazretleri “rahmetullahi aleyh”, çok büyük Veliydi.
Bu, her halinden belliydi.

Mesela;
Çok uzak bir diyardaki talebesini, kalbi ile yanýna gelmesini isteseydi, o talebe, bunu anlar, kalkýp kýsa zamanda huzuruna gelirdi.

Çok ilim sahibiydi.
Hak sözü tanýmada, mihenk taþý gibiydi.

Þöyle ki;
- Din hakkýnda konuþan birini dinlese veya bir kitap okusa, yanlýþ söz ve yazýlarý anýnda ayýrýrdý.

Zira doðrular arasýndaki o yanlýþlar, ona ruhsuz ve ölü gibi görünürdü.

Yemekler çoðalýrdý

Bu zatýn ikram ettiði yemekler, Allah’ýn izniyle çoðalýyordu.
Bir gün, ondört misafir gelmiþti hanesine.
Sadece bir tek ekmek ikram etti.

Hak teâlâ bereket ihsan eyledi.
Hepsi yiyip doydular.

Bir gayeniz olsun

Bu zat bir sohbetinde;
- Ýnsanýn yaptýðý iþlerde, mutlaka bir hedefi, maksadý, gayesi vardýr, buyurdu. Bu da iki türlü olur.

Sordular:
- Onlar nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Ýnsan, yâ Rabbinin rýzasýný kazanmak için iþ yapar bu dünyada, ya da insanlara beðendirmek için.

Ve ekledi:
- Eðer Allah için yaparsa çok iyi. Onun yardýmcýsý Allahü teâlâdýr. Mübarek olsun.

- Ya insanlar için yaparsa efendim? dediler.
- Bu, çok kötü iþte, buyurdu. Cenâb-ý Hak onun iþini insanlara býrakýr ki, sonu hüsran olur muhakkak.