Abdülvehhab-ý Þarani hazretleri “rahmetullahi aleyh” þöyle anlatýyor:

Bir yaz günüydü.
Bir Allah dostunu ziyarete gitmiþtim.

O zamanlar henüz gençtim. Yanýna girince, selam verdim.
Selamýmý aldý.

Sonra yüzüme bakýp sordu:
- Adýn nedir?
- Abdülvehhab efendim.

- Abdülvehhab mý? Ben de yýllardýr seni görmek istiyordum. Ýyi ki geldin, buyurdu.

Sonra kalkýp kucakladý beni.
Ve elimi tutup öyle sýktý ki, sanki mengeneye sýkýþmýþtý elim.

Bunu neye borçlusunuz?

Merakla sordum:
- Çok büyük kuvvete sahipsiniz efendim. Halbuki yaþlýsýnýz da. Bunu neye borçlusunuz?

- Bak evlat, dedi. Bu kuvvet, tâ gençliðimden beri aynýdýr. Bunu helal yemeye borçluyum.

- Yaþýnýz kaç hocam?
- Yüzkýrküç yaþýndayým. Ama haramdan tek bir lokma girmedi kursaðýma.

Nasihat istedim kendisinden.
- Âh oðlum, dedi. Bu zamanda kötü olmuþ insanlar. Helal-haram demeden, ne bulsa yiyorlar. Ýnsanlar arasýndan sevgi kalmamýþ. Haramlar, âdet olmuþ.

Önce ilmihalini öðren

Þöyle devam etti:
- Bir bela karþýsýnda, tevekkül yok. Sabýr yok. Dinin emirlerine karþý sanki kör ve saðýr olmuþlar.

Sordum:
- Ýyi insan nasýl olur efendim?

Buyurdu ki:
- Ýyi insan en önce ilmihalini öðrenir. Sonra bu öðrendiklerine göre amel eder. Günah iþlerse, üzülür, kalbi yanar. Artýk onu unutmaz tâ ölünceye kadar.

Ve ekledi:
- Bir iyi iþ yapsa, kusurlu, noksan bulur. Ve artýk onu hatýrlamaz, unutur.