Ebu Hafs-ý Haddad “rahmetullahi aleyh”, büyük bir Veli idi.
Allahü teâlâyý düþündüðünde, titrer, rengi deðiþir, bayýlýp düþerdi.

Bir gün, talebeleriyle bir yere giderlerken, yolda bir yahudiyle karþýlaþtýlar.
Ebu Hafs hazretleri, yahudiyi görür görmez tefekküre daldý.

Ve bayýlýp düþtü birden.
Az sonra ayýlýnca;
- Efendim, onu görünce niçin kendinizden geçtiniz? dediler.

Buyurdu ki:
- Allahü teâlâ bize, lutfetti, Ona iman ettik. Lutfüyle muamele etmeseydi, belki iman edemezdik.

Allah kimseye zulmetmez

Ve ekledi:
- O yahudiye de adaletle muamele eyledi. Ama o, kendi rýzasýyle küfre düþtü.

Ve ilave etti:
- Yoksa Allahü teâlâ ona zulmetmedi. Bize ihsanýný kat kat yaptýysa da, kimseye ihsan etmeye mecbur deðildir.

Þöyle devam etti:
- Biz, Allah’ýn lutfüyle iman ettik. Eðer ona lutfedip, bize adalet etseydi, bu iman devletine kavuþamazdýk. O zaman mahþer gününde, ne olurdu hâlimiz? Ýþte bunu düþününce, aklým gitti. Ve bayýlýp düþmüþüm korkumdan.

Yanlýþ yapýyorsun

Bir gün de gencin biri;
- Efendim, ben her þeyi kendime dert ediyorum, diye arzetti.

Büyük Veli sordu:
- Her þeyi mi dert ediyorsun?
- Evet efendim, her þeyi.

- Yanlýþ yapýyorsun evladým.
- Neden efendim?

- Dert, ahiret derdidir. Dünyayý deðil, ahireti dert et kendine.

Genç sordu:
- Ya dünya sýkýntýlarý hocam?
- Ahiret derdi olanýn, dünya derdi olmaz evladým. Ahiret derdi yanýnda dünyanýn bütün sýkýntýlarý bir araya gelse bile, yine hiç kalýr.